i62 Opuscula 



liquando rcdigunlur, ncqne jccinoiis fiibricam in scyrrhosa 

 hujusce visceris depravalione ulliis iinqnam inquiret . Neque 

 semper idem luijiismodi pervesligatinncs cfFectiis exciperet, cum 

 partis cujusdam orgaiilsatio muhifariam viliaii queai. Ciir er- 

 go ille postquam ohservaliones patliologicas ab aliis in anxi- 

 lium vocatas flocci facit, ille ipse pro observationibus patho- 

 logicis enixc decertat? Potest ne ossium morljis lex imponi ut 

 fibras, el laminas gignant, sid)staniiam autcm alveolarem , seu 

 spongiosam haudquaqnam? Nonne Pathologiae bistoria docet 

 ossa et in qiianidam carnem vel riibram , et fibrosam, vel 

 liingosam, etmollcm, sanguigisqnc sero snfl'iisam, vel callo- 

 sam, et in massam spongiosam bracteis intermixlam, et in dif- 

 flnentcm pullem , lamquam si e macbina exircnt papiniana , 

 convcrsa qnandoqnc fiiisse? Juxta Scarpamvero ossa morbo- 

 sa , quae striicturam alveolarem ostendunt nnllam in textu or- 

 ganico mntationem subierunt, dumtaxatqne terra animali exu- 

 ta sunt, adeo ut naturajis eorum fabrica clarius appareat. Sed 

 de ossibns morbosis in laminas abeuntibiis idem allirmare quis 

 vetat? JNihilominus pecnliaria argumenla a Scarpa proposita 

 ad trntinara revocentur. Loquitur ille in primis de ossium 

 Biorbis, quos etsi a variis orlos causis refert tamen oranes 

 ad cxostosira vcram, quae j)er ilium nihil aliud est praeter e- 

 Biollitam, laxatam , et expansam osseam tcxluram. Vcrum si 

 simplex terrae animalis conligisset sudductio, graciliora invi- 

 cem evasissent ossa oporteret. Allamen tumescunt, et magno 

 nisu, ut inqnit Scarpa, nalura provida laxat, ampliatque in 

 spongiam duium ossium corliccm. Viditque ille parietes ossis 

 radii in cane, quorum crassitudo erat lincae dimidiae, adeo 

 propter vulnus ossi inllictum tumuisse, ut sex lineas excede- 

 rent: quod ut explicci pbaenomenum quamdam vim expan- 

 dentem centies in anxiliura vocat. Quid ergo mirum si lenta 

 hac, semperque urgenle vi osseae fdjrae nalurali situ dimo- 

 ventur, si ab invicem recedunt, si torquentur, si flectuntur, 

 si quamdam cellularis, vel substantiae reticulatae speciem re- 

 ferunt? Nonne idem in quovis alio corporis fibroso textu con- 

 lingeret? Hnec insuper substantia ita dicta alveolaris cum ve- 

 ra cellulari juxta naturae leges in tuberibus, atque in cavo os- 

 sium medullari sedem babente non potest, vel saltem non po- 

 test semper conferri, cum saepenumero eo tantum rerum no- 

 vitas respiciat, ut quidam fibrarum fasciculi, vel manipuli ita 



