374 OPLSCDtA 



conspectu ponatnr , et prirai coloris impressione accepla, a 

 charia averiantur oculi, el sola alba tabula alicubi specletur, vi- 

 vidiorerit coloris accidentalis sensus, minime intcrcedente ex co- 

 loribuscjns complementariisilIo,qui siadesset, aliquasua actione 

 animimi ailiceret. Explicatio itaque nostra utriqne accomoda- 

 tur observaudi melhodo, illi praeserlim, quae juxta alia priu- 

 cipia explicatu est diflicilior. Caeterum quisque intelligit co- 

 lorem accidcntalera initio minus acriter percipi posse, quum 

 nempe aliqua adhuc superesi coloris antecedenlis impressio. 

 Quaecumque lucis natura sit, ejusque super visus organo a- 

 gendi ratio, certum est duos radiorura fascicules complcmen- 

 tarios motus quosdam invicera oppositos itnprimere. In no- 

 stro sislemate, quum molus hujusmodi satis organnm exercuit, 

 organum ipsum aptius evadit contrario motui suscipiendo quam 

 priori ulterius sustinendo, quem recusal stalim ac adest oc- 

 casio alterius subenndi. Prior motus languescere tunc incipit. 

 Languescit, inquam, etraagis magisque debilitatur motus ille re- 

 liquus a prinio colore impressus, non autem opinor unquam 

 omniiio cessare, dum sensus adest coloris accidentalis . Color 

 enim alter, qui cum accidentali conjunctus album componit 

 colorem tabulae subjectae, vel folii superpositi, organum in- 

 rerea alEcere non desinit, cl motura, de quo agitiir, imprimere 

 aeque conlendit. Hinc oritur varielas colorura accidentalium 

 motibns respondenlium, ad quos suscipiendos paratura est or- 

 ganum visus. Intensionis, el dislinclionis incrementnm hujus- 

 modi colorum ex eo sequitur, quod molus eorum propiii gra- 

 datim praevalent motibns contrariis, qui organum antea ex- 

 crcebant. Quoddam hie locum habet maxirmim intensionis, et 

 distiuctionis, quod quum vis motuum praevalentinra praestitit, 

 vis ipsa, ejusque eflectus gradatim decrescunt. Colores acci- 

 denlales specie sua sunt complementarii colorum, quorum prae- 

 sentia illornm sensum promovet , non autem quoad vim, 

 et intensionem , quae turn quoque cum maximum attigit gra- 

 dum, minor tamen est, quam quae convenire eis posset. Lan- 

 guor isle colorum accidentalium, et plenae vivacitatis defectus 

 ex aliqua albi coloris interpositione oriri videtur. Probabile e- 

 quidem est in sislemate nostro motus in organo actu prae- 

 valentis aliquam partem cum loto praecedenti motu adhuc 

 reliquo conjunctam albi coloris sensum provocare debere , 

 proindeque colorem accidenlalem ab initio maxime debilitare, 



