376 Oposcola 



terum, et vicissi'm oculo dexlero vitruin sinistrum. Turn in- 

 lerpositum corpus modo directo, ideoque modo obliquo vitra 

 primuni attentissime inspicere,idest areolas coloratas iisin subje- 

 Clo folio respondentes, dcinde vitris submotis, in album folium 

 Ipsum dcdgere, et sic altematim iterumiterumque. Bini semper 

 colores accidenlales duobus veris nuper iuspectis subseque« 

 bantur, mutato invicem posilu in areolarum imaginibus adhuc 

 permanentibus. Feliciorem experimenti exitum desiderare, nedum 

 expectare poteram. Hoc eaienus differebat a priori assulae ex- 

 periraento, quod in priori objectum ultra assulam positum di- 

 recte spectabatur, assula vero obliquej in present! vero directe 



Jjroximum corpus, oblique remotum speclalur. Quisque enim 

 acile intelligit in duobus casibus diversas retinae partes exer- 

 ceri. In novo experimento colores turn veri, turn accidentale* 

 in interni cujusque retinae punctis depinguntur, in casu se- 

 cundo exlimae poiius utriusque retinae partes phaenomeni se- 

 des sunt. Sic ergo evincitur non in sola directa visione, ut jam 

 notum eral, sed etiam in obliqua, utroris haec sensu exerce- 

 atur, illusionem locum habere colorum accidentalium eadem lege, 

 quam serval in comuni observandi modo. Quum vero illusio i- 

 sta ab aliqua retinae, aul alius visus organi proprietate neces- 

 sario pendeat, jure interim conjectare licet membranam banc, 

 quaecumque sit, quae objectorum imaginem accipit, non in 

 solo centro suo uti in visione directa, sed in quolibel alio sua 

 punclo simili impressioni accipiendae paratam esse. 



Ad duas assulae imagines vero, quae sublatis vitris colora- 

 lis supersunt, colores accidentales praeseferentes me potissimum 

 revocabat dilBcullas conciliandi duas hujusmodi animi perce- 

 pliones distincias eodem raomento temporis subsequentes cum 

 tluabus, a quibus pendent, plus minusve contrariis impressio- 

 nibus. Si eniravero, mecum ipse considerabam , vitra duo, 

 quorum inlerposilione prima observatio- instiluitur, fueriat co- 

 lore inter se complementaria, in sistemate nostro supersiites 

 colores secundae observalionis iidem essent veri observationis 

 primae, loco tantum mutato, scilicet qui primo dexter erat, 

 ad imaginem sinistram transiret, et vicrssim sinister ad dexte- 

 Tam^ ideoque alter oculus colorem acciperet, quem alter res- 

 pueret^ quae non parum repugnare vi<lentur. Tola vero diffi- 

 cultas, qua profecto aliae quoque urgentur hypotheses de co- 

 loribus accidentalibus ,. quae coatrariis effeclibus innilunlur 



