De AWO.MALU leg. REFRACflONIS "H 



gunientis supra allatis Je radiis incidentiae in reflexlone, cen- 

 senda esl vix a cUnVaclione atomica posse periurbaii. Veruin 

 aniinadvcrteiicluin est, in superHcie dirimciui auleriore pim- 

 cla inciilcatiac lolidoni eiruniiare nova vibralionis centra, a 

 qnibus sibi respondentes undationuni ordines elUuunt, quaruni 

 celeriias ([uoipio a celorilate aetheris in corpora pellucido dif- 

 fusi pendet; undac aiituiu ipsac siinul ac lambure propera- 

 runt ambitus extrenios aloniorura, secundam superficiem cor- 

 poris refrlngenlis praefinicniiuin , vol in aerem , vel in aliud 

 medium, vel per inano dilluunl. Jam vero, quum Intervalla 

 linita cl variabilia , ([uae inter duas illas superficies, hoc est 

 inter centra vibralionis iisdemque respondentes diffractiones 

 inlercedunt, cxi^ua plcrumque sint in vitris teloscopicis; se- 

 quitur profecto baud posse uegligi elVecinni dilYraciioiiis ato- 

 micac , quae luceni proprio quodam modo ac plus niinnsve 

 detorquens aliquam mutalionem in elTectu rcfraciionis proprio 

 indur.at necesse est. (Tab. I. fig. 2. et Tab. II.) 



Si radiis, diversis punclis sub aequali angulo incidentiae, im- 

 piugant in anlerlorem superficiem corporis sphacricipellucidi,ac 

 posterior ejus siqierficles aniicae superficiei concentrica sit, ipsi 

 iliQiactionem paliuntur conslantein dum lux emergit in secun- 

 da rel'ractione . Consians quoque erit diflVaciio pro luce pa- 

 rallela sive pro ea, quae a punctis luceulibus in summa di- 

 stantia positis emiitllur, corpusque figurae planac permoat aut 

 laminam . At si variet angulus incidentiae , variabil quoque dif- 

 fraclio; quod tamen nondura experientia constat. Inde vero 

 perturbatio varlaljilis in luce refractionis mediorum fieri de- 

 beret, quae forte oculorum aciem ({uainvis vitris adjutam fugit, 

 quae([ue generaliter pro additiva habenda foret; nam diffra- 

 clio atomica, quisquis deraura sit angulus incidentiae^ con- 

 tinget semper ratione oppositailli, quae fit refraciio cmersio- 

 nis. (Tab. I. fig. 2.) 



Num restat at medium pelluciduni , superficies sibi ad in- 

 vicem inclinatas habens, ad exarnen revocemus; quod etiam 

 propius ad tractationeni banc nostram accedit . Etiamsi pona- 

 tur angulos incidentiae esse aequales, parallelos scilicet esse 

 radios lucis, semper tamen variat distantia, quae centra vi- 

 bralionis m. prima superficie refriDgeali a punclis emersionis 



