EVOLUTIO FUNCTIONIS PERTURBAIRICIS ETC. 241 



nelarum n.oius mc.lii .int pcnc i.uer se commens.irahllcs • e- 

 xiguae inacjualuates Veneris, ei Te.rae , longo len.poris'in- 

 tervallo perhnendae , ab illuslri Airy de.nonsiratae ; secularis 

 molus medn lunar.s accelloratio , quana coilalioae r^notiorum 

 observauonum cum hodiernis Haley detexit, et analysi Lapla- 

 ce co„nr,nav,t el explanavit; nobilissimum dernum iheorema 

 quo docuu Pcsson, Solis, Lunaeque vires altracUvas adeo non 

 valerc , m s.tus polorun, in sphaeroidica Terrae superficie ae- 

 quab.l.sque ejusdem sphaeroidis converMo aliqua sensibili'par- 

 te iramuientur; qnoque latitudinum lerrestrium, el lon-iiudi- 

 nis diernni s.deraliurn immutabilitalem con.probavii . ^Iut«ae 

 Planetarum atlracliones, qmppe quae prae magna Solis altra- 

 C.one parv, momenti sini, habi.ae a Lagrangia fnerunt, ut vi- 

 res quae cum amphiudinem , turn posilionem ellipsis, pc quam 

 i.uusqu,sque Pianola una vi Solis volverelur, nonnihil aVau" 

 eo pacto vanent ut indolem suam perturbalus orbis relineat' 

 et unaquaeque elhpsium , quarum alia aliam sine intermissio- 

 ne excp.l, elhpsun subsequentem ac infinite proximam oscu- 

 leturj aeqnafo scilicet quae ad quam<lam ellipsim sit, subse- 

 queniem Ua respicial, ut in uiraque ellipsi coordinau.; et ea- 

 um dinereniialia prima inter se sint aequalia . Cum ioiu,r ex 

 ills liypothesibus tot eliciantur aequatioues, quot sunt variatio' 

 nes diflerenlKdes clemenlorum ellipsis, has variaiiones poter^ 

 ex us aequa,.ond3us eruere, et per approximationem Integra 

 .ej ac quomagis series ,)cr difTerentialia funciionis R , vel per 

 massarum dimensiones ordinatas produxeris , eo valores magi 

 pioxnnr ubi erunl . Hac melhodo , quae e constantium J. 

 trananun .anatwne nomen assumpsit , deprehendi potest 

 quemadmodum et quantum cujusdam Planetae ellip.ica ele' 

 menla vis perturbalrix allorum Planetarum immutel 



Inter abas me.hodos exinde compertas ea praecipue coni- 

 mendata fu.t, quae dlustri viro , Jacobi , debetur . OstendiH 

 e, quo pacto lutegrationes aequationum differentialium mo- 

 tus denventur ex quodam sue theoremate nobilissimo ad in- 

 egrationem cujusdam generis aequationum linearium pe.tinen- 

 te. Neque regulam clariss.mi Hansen prae.ereun.lam censeo 

 Quae licet duobus anted.ctis inethodis quodammodo accedat! 

 multo tamea est brevxor; sol. enim variatione, quam motus 



