De maxilla, fossili 299 



Georgius Cuvierius, nullum mihi est diibium, quin Montius 

 ipse luisset facile agniiuniSj os fossilc Blancaiii montis ad a- 

 nimal generis Rhinocerolis perlinuisse. Ul aulem oculos con- 

 jeci in figuras calvariarum Rhinocerotum Indorum unicorniuni, 

 unicornis Javae, aUjue bicornis Taprobanae a Cuvierio nobis 

 cxhibili ( Ann. du Mas. lorn. 7. tab. 2. ) fossilis noslri statim 

 subiit figura , jamque turn mihi visus sum baud parum repe- 

 rire similiiudinis cum inferiori horum Rhinocerotum maxilla . 

 Ilinc peculiarem proposui comparalioneni instituere . 



Anterior nostri fossilis pars , ut jam tradidit Montius , ad 

 cuneum figura acccdit: superius quidem species canalis ineratj 

 qui adhuc marga neracea, ac valde oljdurata est refertus. 11- 

 lius anterior exlremitas rectilinea est duobus parisiorum pol- 

 licibus oblonga . Fere rectilineae sunt pariter laterales extre- 

 mitates , quae parum inter se distantiores Hunt , ubi pars ea- 

 ilcm cuneiformis in duos partitur ramos , curvamque vix a- 

 pertam exhibet. Ambo, ut diximus, perfracti sunt rami. Ma- 

 xima inter rcliquas partes dislantia est duorum poUicum cir- 

 ca. Lateralis hujus ossis longiludo ab uno angulo lateris ante- 

 rioris usque ad iVacturae locum est fere poUicum oclo. Ossi 

 altitudo per gradus augetur a latere anteriori usque ad fra- 

 cturara : prope haoc est trium poUicum, dentibus non com- 

 putatis . 



Ex quibus omnibus characteribus patet fossilem maxillam 

 plurimum difierre ab ilia Rhinocerolis bicornis Africi, illaque 

 potius similem esse aliorum trium Rhinocerotum viventium , 

 quos nuper indicavimus . At dentium configurationem Cuvie- 

 rius vult maxirae considerandam esse. Denies ires sunt, om- 

 ncsque molares, qui in hac fossili maxilla relicpii sunt . In 

 dextero ejusdem ramo unus adest rupius, ac veluii in poste- 

 riori parte perfractus: unus integer in sinistro, et alter ob- 

 lique fractus in parte posteriori . Postremus hie uuico respon- 

 dit altero in ramo superslili . Longiludo integii unius est pol- 

 licis, et duarum linearum; latiludo maxima decern linearum est, 

 ac manifesto tritior apparet sequenti , qui procul dubio erat 

 major. Liciuido etiam constat molares superstites non priores 

 ejusdem maxillae fuisse^ cum non dubia ante eos vestigia ap- 

 pareanl alterius molaris illis c^uidem minoiis , qui supersuni; 



