De maxima fossim 30."> 



definitionem a Cuvlerio allatarn notabiliter iinmiilans . Altera 

 istoniiii ossiun) pars, et praecipuae Helruriae , dlversae speciei 

 (lubltatiler atlrlbuil. Dclel etiam Christol a cataloj^o specienim 

 fossiliuni rhinocorolis Rhin. incisiviiin Cuvierii; asseritque 

 incisores passim rcpcrlos, atque alia I'ossilia ossa adscripta spe- 

 ciei huic ineple , ul ait, consiitutae, lUi. ticlioihiui esse pos- 

 se. Quod vero speclat ad calvariain ad Kppelsreim in magno 

 Assiae Ducalo eflbssam a Schleyerniacher probabiliter illam 

 speciei tribuit, quam vocat /W/zj. mcgc//7//n«//?,qiiaeqne coni- 

 j)lectitur calvariain ad JMonlpellier repertam , ia qua nasi os- 

 sa pergiandia sunt , aique ab incisoribus divisa , neque ul- 

 luni exhibent sectum , quod cum vomerc ilia conjungat. Chii- 

 stol nicmoria multis exornata est figuris, inter qiias ilia ad- 

 est calvariae Montpellicr , maxillaeque inferioris integrae, quae 

 penes eum est, cujus in extreniitate quaiuor alveoli conspi- 

 ciuQtur , atque in allcro ex illis pars aiiqna incisoris . Porro 

 pro certo habct jnaxillam hujusmodi, nee non illam efTossam 

 ad lluraen Tscliikoi, nostramque mentis Blancani ejusdem spe- 

 ciei esse, nenipe Rhin. tichor/iini. 



Haud mihi proposui Christol memoriara diligenter perpen- 

 dere, de qua non pauca haberem profercnda. Animadvertam 

 tanien ex figura , quam nobis exhibuit maxillae inferioris ad 

 symphisim perlongam , quae penes eum est , aperte constare, 

 extremitates lateiales partis superloris ipsius vix citra prioreni 

 molarem sibi invicem accedere intraniem curvam dercriben- 

 tes, ac rursum recedere ita ut extrema ejusdem pars veluti 

 spatulae figuram exhibeat . 



Porro per hunc characterem maxilla Christol haud parum 

 differt ab ilia Blancani Montis , et quoniam , ut supra diximus, 

 non leve discrimen est, nostram inter , et aliam calvariae ad 

 flunien Tschikoi eflbssae, prorsus omneni deponere suspicionem 

 nequeo , ad diversam illas speciem pertinere . Atque ea hie 

 referam , quae jam viginti ab hinc aunis attuli de specie Rhi- 

 nocerotis, ad quam spectavit maxilla Blancani montis , nihil 

 nempe statui posse quod argumentis satis firmis inuitatur. 



Aliquis forsan ad finem hujusce mcae dissertalionis putabal 

 me duas Cuvierii generates assertiones pcrpensurum de specie- 

 bus fossilibus Generis Rhinocerotum; scilicet omnes a viventibus 



