368 JuMi Bedetti 



rejicit. Ergo, cum fuerit I — J =0, arcum MN ita csiguum 



etc. 



Quod si I — I in infinitum excreverit, satis erit axes inter se 



commutare, ut in quemdam reveniamus ex iis casibus, quos mo- 

 do consideraviraus. Neqiie id, cui deiuonstrando operam damus, 



niinns valebit,etiamsi| — - Jet j -^1 una evanescerent . Quibus 



omnibus infertur, ita exignuni siatiii posse arcum MN,utsit 



MR^RN>MN. 



Scholion. 



21. Hanc propositionem raagis universalem reddere possu- 

 mus. Sed prius animadvertere praestat earn inieiruptionem, quae 

 inest in formnlis analyticis magnitudinem (MR-t-RN) reprae- 

 sentantibus. Magnitudo enini (MRh-RN), quae aequabalur 



j 1 -h( J- ) j o -+- , ubi valor l— 1 positivus erat, verii- 



lur m 1 — \~r)\°'^ ' ^"'" (T") ^° negativum mi- 



gret; adeo ut altera formularum non solum alteram non con- 

 tineat, sed penitus rejiciat. Intenuptio ilia ex eo oritur, quod 

 magnitudo (MR-hRN) turn vere exprimatur, cum differen- 

 tia ordinatarumj' , V ita notetur , ut evadat positiva. Quaread 



niagnitudinem (MR-t-RN) rite exprimendam non ulravis for- 

 mularum (jKx+o— JKx ), (r^r— Jx-Ho) uti licebit, sed prior inser- 

 viet, si crescenle abscissa , crescant et ordinatae; si decrescant, 

 posterior. Itaque sumpto quovis arcu M N ( Tab. XVI. fig. 7 ) 



hac tantum conditione, ut in omnibus suis punctis valori l~ I 



unum, et idem signum praefigatur, inferri poterit 



MR-+'RN>MN. 



Resoluta enim linea recta MR in tot, ac ita exiguas lineo- 

 las, ut habeatur 



