De cordis VITUS 447 



reperil, quorum toties menlio , et de^criplio occurritj ad spc- 

 ciem vermis hujusmodi forlasse periiiiebant; id vero probare 

 nemo haclenus susceperat accurala nimirum liquoris in hisce 

 veslculis conteiili inspectione , aujue obsorvatione tot minimo- 

 ruin aiiimantiuiu super libera superficie, intimioris eorum^ ct 

 tcnuioiis tunicae , quae alj ea ut facile exculiunlur, tunc in li- 

 quorc modo iiiiiatantes, modo pensiles cernuutur . Oinnes no- 

 ruut alias praeter Ecliinococcum in corde reperiri posse Ida- 

 tidum animalium species, praeserlim Cysticerciun cellulosae 

 in porco adeo frequentem, et Idaiidem quoque simpllcemj 

 sen tumidam subslaniiam cellulo-idaiidosam , baud (juidem a- 

 nimal varum ab animali , in quo conlinetur, disiiuctum . Ida- 

 tides cordis maxinie brutoruni, de quibus menlio est apud 

 veteres scripiores, referri aeque possent ad quamvis aliam ex 

 supradiclis speciebus . Certum namque est scripiores vel anli- 

 quiores banc novisse cordis mutationem, idatideni generaiim 

 dictam . Galenus ipse (i), ubi scripsit = palpitntio/ieni vi- 

 delicet cordis aut per se evenire , aiit ciuii signijicatione 

 ffundairij quod in /lumore cor ipsum moi'eatur= subdit se 

 pluries vidisse in pericardio animalium , quae seciione facta 

 exploravit, et grandcm in simia idaiidem; unde aquae in pe- 

 ricardio praescntiam idalibus tribuit in corde exisleniibus, quae 

 difiraciae aquam fundant in pericardium . Morgagnus ipse (2), 

 ubi causas proximas recenset, quae in pericardio aquam con- 

 gerere possuut, Galeni hypothesim commemorat fracturae i- 

 daiidum , ac subjungit ejusmodi idaiides ab aliis post Ga- 

 lenum praeclaris Medicis, atque Anatoniicis turn in bruiis, turn 

 in homine reperlas fuisse . PVepJer mullas vidit, et quidem 

 harum aliquas ruptas: idem die de Ballonio, Rolfiiickio, Te- 

 besio , quibus observaliouibus suas item addidit Celebris Mor- 

 gagnus . 



Aflirmare ergo licet sine dubitalione idaiides varii generis fa- 

 cile, ei frequenter in corde evolvi posse; quoad vero idaiides 

 animales brula homine magis obnoxia esse organicae huic de- 



(1) Lib. V. de \ocis afl'ectis c. 2. 



(2) De sedibus, et causis niorboruni. Epist. Anal. XVI. art. 44; 



