562 Petri Callegari 



condiiio r <^n . Supposlio n -f- 1 num ero primo , et r^n , 

 aequationera hujus fonnae habemus 



••H-V' .A,), 



n — 1 



ex (jua periasigne tlieorema Wilsonii patet . (I) 



3. Ab aeq^uutione (C), posiio in = /i, deducitur 



<pQ.A.=p — nh.'p 



r r r — 1 



Hinc , cum sit (p,=.n , per successivas subsiitutiones habentur 

 aequalioaes 



(p^=nh.^-^n'^h.ky^-n^li'^ .Aj-i-ra'*^^ ; et caet. 

 Ex his infeiuir generatiin 



(^j =^0 .A -h/j . A -f- -4-X ,h.^-\-w-^^.hr. 



r r r— 1 n — 1 



Aliunde vero inspicientes expressiones svmbolorura (p^^tp.jtp, 

 quas (q. 2) iuvcQimus, generaliter deducimus 



<p =>J — r)A H- . . . -f- ^ h A ,H -r-M • 



^r ' r 1.2.3.... r ^ 1.2.3... r(r-Hl) 



Insliiula comparalioae inter expressiones symboli (pr , liquet 

 esse 



(«— 1) fn—r) 



' 1 .2 .3 r(r-(-1)~" 



quantitatem divisibilem per 7z-h1 numerum primum , quod- 

 cumque sit r, dumraodo <Cn. 



4. Poailo nL=li = \ , radices aequationis 



n n — 1 n— 2 



j: -+-A jJ: -\--^2^ -¥-■■■ .-+-A„ = 



sunt nuraeri 1, 2, 3 n , quos per o, , a. , Oj . . .«„ reprae- 



sentabimus. 



Hinc faciliter demonstrari potent <> quantitatem symbolice ex- 



pressam a 



(1) Vide opus Legeadrii inscriptum z= Essai sur la Theorie des 

 nombres. pag. 1G7. = 



