Opuscula i55 



exciiare cogiiationcs , iit aliquo raodo immedintnm inductionum caiis- 

 satn niente asscqunmur ? Qnoraodo expliciri potest, eo posiio, magneii- 

 smi, attjiic clcctricllalls vires posse raiUnm pr;ielicrc Flrctrico in pro- 

 xirais cnniluctoribus certis snh coiiiliciiotiibiis ? Vcriim si iiti primige— 

 Diurn considercmtis inductionis a \olii<iiii prolluvii clemeiito cxciiutae 

 factum , mcnti exteraplo siiccurrit , eniincialain caiissara qiiacrere in qua- 

 (lara mollis coramiinicaiionc inter electricitateni , quae jam in filis , nut 

 intra Mngnetcs perciirrit, atqne electricitatrra in Indnclis corpoiibns 

 ocquilibrcni ; nee oninis mm adcmpta sjics est aptne proLnLilisqnc ex- 

 plicationis reperiiinclae. Ita , cum nuitaiio aciionnm prolkniornm \n con- 

 ductorcs , raco qnidem jndicio, sit caussa maximc j)roxima caiissae in- 

 ductionum immediatae , considcrari potest , eleclricitatis staium in 

 file, quod prollnvium percnrrit variiinte intcnsitalc , non esse , ut accu- 

 raic loqiianiiir. ncc tensionis siatnm , ncc slniiim proflnvii , scd statiim 

 hisce diiobiis intermedium , bornin deniqne allerius in alteriim transitiira. 

 Nihil est itacpie , cnr qnisquam admircliir . qiiod lertius liicce status 

 propriis polle.it facnltatibni, quibns duo alii status carcnt , et vice ver- 

 sa. Ad tensionis staium eleciricitas vulgnrem ad'eri inductionem , quae 

 electro-slalica appellari potest: ad statuni permnneiitis profluvii nidlam 

 aflbrt inductionem in conductoribus iramoJ.nlibus , el proximis: ad sta- 

 tum iniermcdiiira alFert in co')(y«c/on'i«i- ipsis novani iridticlionem , sci- 

 licet elcctfo-dynamicam. Ilic qnidem res non est omnis, scd videndum 

 supcrest, ciireveniat praedicta motns coraraunicntio a profluvio, K>arian- 

 tc intensitate pracdito , ad eleciricitatein conductoris ininiobilis , ant a 

 prolluvio, constanli intensitate pracdito, ad electricitatem conductoris 

 sese movent's. At si parum ant nihil liactenns liac etiam via perspicitur, 

 videmnr saltern sic nosperspicerc , quo nostras disquisiiiones invesiigatio- 

 nesqne convcrtere debcamus, iit quaniura fieri possit , perinlime phae- 

 nomena observandi nalnrale desiderinra expleainr. Non possunnis c con- 

 tra ultra raagneticarum curvarum inlcrscctiones ccrncre . si omnia j)liae- 

 Domcna , quoad corum special explicationcm. ad Faradayanam doctrinran 

 de iisdem interseciionibns rcvocare vclimus. Ea doctriua per se nihil o- 

 ilendit, minimc dirigit: ut lex posiiiva se se ofl'ert , quae admiitatur 

 necesse est, qnin nlla ex parte cji's adraittendae caussa appareat. Prae- 

 scfert omnem facti mnxime compositi speciera, atquo idco facii ad aedili- 

 cinra llieoriae fulcienduni minime ajiti. Ego no\i quidcm, quid insit pre- 

 tii docirinis isiiusmodi, quae a nidla pendentes liypotesi facta ex ordi- 

 nc oculis subjiciunt, uii ahcrnm ex altcro depromptum, atque omnia sicuti 

 ab iinico facto primigenio profecta. At pro variis luicusqne allalis argu- 

 raentis non videtar hoc praestarc peracuti Angli Pbysici doctrina. INovi 

 qnoque quanta laude digna sit prudens, ralioniqne consentaiica in ad- 

 mitteudis docirinis circuraspcctio. Ast ea uti quoad Amperianam doctrinara 

 special; posicacpiam haec lot tentaia fnit experimeniis , tot novis faciis 

 ad truiinam revocaia , posleaquam usui maximo fnit ad phaeoomcna , 

 quae eidera erant Integra, per calculos inter sese conjungenda , ita ut 



