382 Opusculjl 



ANTONII BERTOLONII M. D. 



Commentetriiis de Mandragoris, 



V^uandoquidem verba de Mandragoris hodie vobis facere 

 constiiueriin, Sodales praestanlissimi, id praesertiin demou- 

 strandiim mihi suino, genus hoc planiarum, etsi ab anliquis- 

 simis temporibus menioratum, plurimis de rebus lenebrarum 

 obscuriiate hactenus obduci, adeo ut pleniorem nodliani de 

 spefciebus, quae sub illo latent, uonduni possideamus . Et ut 

 ab historia prima Mandragorarum exordium sumam, statim 

 animadverlam, esse plerosque, qui putent, Sacras litteras jam 

 loquutas fuisse de illis, ubi agunt de Dudaim. Scilicet habe ■ 

 mus in Genesi (cap. 3o. v. 14.) haec verba: » Egressus au- 

 » tern Ruben tempore raessis triticeae in agrum reperit man- 

 w dragoras (textus habet Dudaim^, quas raatri Liae detu- 

 » lit, dixilque Rachael da mihi partem de Mandragoris filii 

 » tui. M Item legimus in Canlico Canticorum (cap. 7. v. 12. 

 i3.), sponsam ita alloqui dilectum suum: w Mane surgamus 

 » ad vineas, videamus, si floruerit vinea, si flores fruclus par- 

 jj turiunt, si floruerunt mala punica , ibi dabo tibi ubera 

 n mea. Mandragorae dederunt odorem. In portis nostris omnia 

 » poma nova, et Vetera, dilecte mi, servavi tibi . m 



Hoc aulem vocabulo Mandragorae ad significandum Dudaim 

 Sacrarum Litterarum primi usi sunt Septuaginta Interpretes 

 Bibliorum, et cum iis retinuit versio laliia, quae Fulgata 

 audit. Vcrum lis oborta est inter commentatores cum sacros, 

 turn profanos, an Mandragorae Septuaginta Interpretnm, et 

 Vulgatae nostris respondeant, cujus disputationis plenissimam 

 habemus historiam apud Olauni Celsium in Hierobotanico 

 ( pag. 3.), et apud Alphonsum Nlcolaum in libro, cui titu- 

 lus — Dissertazioni, e lezioni di Sacra scrittura (Venezia 1782. 

 torn. 6. p. 280.) — , ne dicam de aliis pluribus, quam pro- 



