Opuscola 383 



fecto litem facilius direraissent, si uberiorem babulssent de 

 Mandragoris nostris noiitiam. 



Sub gcnerico Maudragorae nomine tres latere species mox 

 facile ostendam, quarum quae grandior, flore albo-virenti, 

 injucundo, et injucundc olcnte pollet. Haec hyeme decedente 

 apud nos floret, et vere inscquenie poma sua, sive baccas 

 perficit. Reliquae autumno flores gignunt coloris violacei, fru- 

 ctusque suos eadem tempestate malurant. Cunctaruni vero po- 

 ma neque mole spectaiula, nequc esu grata, imo noxia, quia 

 soporifera, neque suavi odore, sed qui caput tenlet, pollentia. 

 At Sacrae Litterae loquuntur de Mandragoris tempore mes- 

 sis triticeae occurrenlibus in campo, tunc cum vineae, et ma- 

 la punica florent , idest aestate. Mandragorae, quas Rachael 

 Setierat a Lia, valde crant ab ilia expelitae, erant in deliciis 

 [ebraeorum , quia Sponsa Caniicorum inter res suaviores, de 

 quibus loquitur, meraorat Mandragoras, el fragraniiam earum 

 specialim afl'ert, gcstitque, sc poma Vetera, et nova dilecto sue 

 servasse. Quid horum in Mandragoris nostris? JN'ihil profecto. 

 Ita ut evidentissimum sit, Mandragoras Sacrarurn Litterarum 

 ad nostras nullimodo pertinere, et illarnm Diidoim rectius for- 

 te convenire cum Cucumere DudaimYj. , cujus poranm odo- 

 re suo, cum aestate raaturuerit, fragrantissimo etiam nunc in 

 deliciis est incolarum orientis. 



Nunc si quis rerum aiitiquarum cupidus quaerat aliquam ex 

 Mandragoris nostris in ilia, de qua Theophrastus loquitur, fa- 

 cile ostendam, hunc similitudine nominis deceptum ire. Au- 

 diamus verba ipsius Theophrasli, quibus post descriptam Fe- 

 rulam agit de Mandragora: w Ex reliquis aulem quaedam (Fe- 

 » rulae) proximiora caule constant ceu Mandragora, Cicuta, 

 » Elleborum, Albucum. Fructus Mandragorae peculiaris , qui 

 »j niger, racematus (vel ut alii transferunt acino uvae similis) 

 » vinosusque suo sapore senlitur m ( edit. Stapel. lib. 6. p. 

 55o). Ergo Mandragora Theophrasti Ferulae modo caulescit, 

 dum nostrae sunt prorsus acaules, ilia habet folium decom- 

 positum, nostrae indivisum, ilia distinguitur fructu nigro, ra- 

 cemoso, aut acino uvae simili, et sapore vinoso praedilo, no- 

 strae ferunt baccam solitariam, extus luteam , et sapore pror- 

 sus diverso pollentem. Quaenara igilur similiiudo inter basce 

 plantas? Nulla alio profecto, quam in nomine. Veruni Theo- 

 pbrastus (1. c. lib, g. cap. g. p. 1041.) miranda quaedam 



