Sga OuscuLA 



loiigior, sed corolla incliisus. Stigma caphatnm, bilohnm, 

 viritli-lutescens, lotam tectum papillis minutis. Baoca ou>- 

 niiim minor, globosa cum aptculo in medio, calyce bre- 

 r viof, ubi maluruerit, colore, et odore praecedetiiis speciei. 

 Odor floris subnarcoiicu&,levior quamia flore Mandragorae 

 qfficinarum. 



Haec species omnino praetervlsa botanicis cuni anliquis, torn 

 recentibus , nisi qnis forte conliiderit cum Maiidragora 

 foemina Dioscoridis, de qua quidem re nihil ex eorura 

 verjjis apparet. Proxima prof'ecto est huic speciei;, verum ab 

 ilia probe distingultur foliis, calycnmqne laciniis longe an- 

 gustioribus , corolla minorc, polline fere albido, tempore 

 florendi, el fructificandi seriore , praesertim vero bacca, 

 quae globosa esl^ cl admodnm parva, ut ipso calyce suo 

 brevioTbit. 



ZJsus Mandragoranim. Deniqnc, nt nibil dc illis, qnae ad 

 Mandragoras spectant, praetermittam , etiam de earum vi- 

 ribus medicis nunc paulo fusius verba faciani. Veleres, ut 

 habemus ex Galeno ( 7. simpl. med. ) facullatem refrige- 

 rantem radici Mandragorarum tribuebant, lamen non sine 

 aliqua caliditafe, proinde soporis conciliandi vim in ilia di- 

 gnoscebant. Dioscorides laudat ad bilem, et pituilam vomi- 

 tione extrahendam, turn in medicamentis or.ularibus, el in 

 his, quae dolores finiunl. Etiam in foliis recentibus virlu- 

 tem ponil inflammationis ocnlorumcompescendae, el stru- 

 mae , atque suppuralionis discutiendae, vimque soporife- 



' ram baccis praesertim assignat. Linnaeus in Mat. Med. p. 

 3o. n.88. venenatam qualitatem, et vim stupefacientem, nar- 

 colicam, atque abortivam dat radici Mandragorae, sed nunc 

 medicameniuni exolelum esse monet. Nos, si de viribusha- 

 rum plantariim aliquid statuerevellemus, profecto vim,quam 

 eontrastimulantem, sen deprimentom dicunt, facile in illis 

 agnosceremus, nee forte ita conteranendam, ul Linnaeus 

 asserit. Verum pericnlis in morbo faciendis obstat difficul- 

 tas habendarum slirpium, qnae quidem in Italia ita rarae 



■ sunt, ut vulgalum adagium tie phoenice illis maximc con- 



• \eniat 



Che v^i sia ciasciin lodice 

 Dove sia nessun lo sa^ 



