XXVII 



een Lid van dat Genootfchnp geplaritfl. Het een en 't ander hebben wy, 

 even als de \'Oorgemelde Dichtltukken , niet nuodig geoordeeld in onze* 

 tad over te brengen. Dm een Ihik, in rymelooze maat', door den 

 Heer Kee/nmin zclvcn opgefteld, waar mede zyn Ed. befluit, mogen 

 wy den Nederlandfchen Leezer niet wel onthouden ; waarom we 't hier 

 nog plaats zullen geeven. Het is, met eene korte voorafïpraak , van 

 dezen inhoud.] 



't Staa my vry den toegenegen Leezer eindelj'k nog te vergen , dat hy 

 eJyke minuten gedulds hebbe, en mynenhalve het oog flaa op eenige 

 regels, in welken ik ten laatfte myn pligt van dankbaarheid en oiiuit- 

 wilehbaare hoogaehting voor wylen den Heer Rö/èl uitdrukke Ik oor- 

 deele my hiertoe wel dubbel verplieht: zo, om dat ik de eer hebbe, de 

 Doehter van dien voortrefFel} ken Man tot Échtgenoote te bezitten ; als 

 om dat myne toekomende bezigheden het zelfde wit zullen bedoelen, 

 *t welk hy zich alioos in zyne Werken heeft voorgefteld. Gave de He- 

 mel, dat ik dezen Voorganger zo gelukkig kunde navolgen, als ik wel 

 wenfchte! Doch veelligt is myne betuiging niet te fterk, wanneer ik zeg- 

 ge : Röjc'/ hl^ft oimavolgeljk ! 



Gy, die ten ftraal enden Troon van 't ongefchapen' geklommen, 

 Nu ook het Hemelfch Lied van Seraphifche Dichters bewondert. 

 Zie nog eens neder op eene Waereldlyke Liere. 

 Hoor ! want ik zinge uw eeuwigen lof. 



Thans zytgy geheel Geeft, myn Vader! onjierfyke Röfel! 

 Nu, beziel my ook zelven ! door uw Licht beftraald inwendig. 

 Voel ik vuur en krachten, en zing, met blyder toonen. 

 Uwer verdienften een waardig Lied. 



Op zyne Vlerken draagt Jupiters Vogel de jongen 

 Tot de Zonnen -rivier, alwaar de fnappende Sperling 



***** 2 Ncoit 



