XXVIII 



Nooit op lange hekken zit. Zo klimmen ook Edeler Geeften , 

 Boven de Sphceren van 't laage Gemeen. 



Reets by de Vorflen bekend , in uwe Lente der jaaren , 

 Vond gy achting en eer. Door hunne goedheid begunftigd , 

 Bloeide gy lieflyker voort; zo als vruchtbaare Boomen, 

 Welken de Zonne aan Beeken verwarmt. 



Ter pïaatze daar nu Mars met zynen yzeren Scepter 

 Bloedige Heiren befliert , in 't Paradyzifche Saxen , 

 Daar, daar ontftond in U de onuitputlyke neiging, 

 Tot een befchouwing der groote Natuur. 



Zy ook gepreezcn , ó \'riend ! * die gy ter gelukkiger uure 

 Deze nog flaapende drift in onzen Röfel verwekte. 

 Onvcrgeeten blyft gy , zo vaak men onder Geleerden 

 Mynen vereeuwigden Vader gedenkt. 



Heilig zy my uw Graf! vereerenswaardig uwe Asfche! 

 Zagtkens vermolme de tyd uw fchilfrend ontflapen gebeente! 

 Pronkt dan, ó Vriend! uw Graf met geen Panagjrifche Marmer, 

 Evenwel blyft gy in Köfel beroemd. 



Sterker nog. Hemel! verheft zich de Dank voor uwe befcherming. 



Want 



* De Heer "R'èjil betuigt in zyne Hifione der Infeften , dat hy van der Jeugd af aan een 

 cpm^rkzaam uog op de Inledjen gehasj beeft; weike neiging zekerlyk duor z^nen 

 Oom, den Dierenfciiilder, in hem vei weke zal zyn. 



