62 VERVOLG VAN DE BESCHRYVING 



Tab, IV. waarfchynlyker gemaakt. Hier by (laat my nog te melden , dat deze fchrikhoornen, 

 als ik ze zo noemen raag, te zamen loopen, in een korten (lam, die op eene 

 kleine verhooging gegrond is. Wanneer nu de Rups deze hoornen , die by zom- 

 migen in 't boveneinde een zwart puntje hebben , weder verbergen wil , dan 

 trekken ze zich weder binnenwaarcs, gelyk de Slakhoornen, tot dat ze eindelyk 

 ffeheel verdweenen zyn *. 



§.4. 



Het voedzel dezer Rupfe beHaat , voor zo veel ik weete , in 't zogenaamde 

 gemeene Scandelkruid, groot Breuk- of Wondkruid enz., (^Telephium vulgare. 

 jinacampferos , vulgo TabacraJJa Joh. Baub.-,') het welk liefil op (leenachtige 

 ' plaatzen groeit. Met dat kruid voorzien hebbe ik ze altans, van mynen voor- 

 noemden Begundiger , ontvangen ; en ik hebbe ze allen, zo veelen als ik 'er had, 

 daarmede gelukkig tot haare volkomen verandering gebragt. Hier benevens hebbe 

 ik ook waargenomen , dat, waniieer ik mynen Rupfen het zelfde kruid te eeten 

 gaf, het welk op geen (leenachtige plaatzen ,.raaar op een vlak veld of in een 

 Bofch gegroeid was, dat zy dan hetzelve onaangeroerd lieten liggen, en veel 

 graager op het eerde aanvielen. Om die rede hebbe ik, ter onderrichtinge der 

 genen, dien deze Plant milTchien onbekend mogt weezen, in de ifte Fig. een 

 diergelyk blad onder de Rups afgebeeld. Gemerkt ik deze Rups, in de maand 

 Juny, reets volwaiTen ontving, zal ze, buiten twyflfel, ook al in Mat, hoe- 

 wel kleiner, te vinden zyn. In 't kruipen is ze geene van de gezwindlten; ook 

 blyfc ze meeftal op het kruid, waarvan zy haar voedzel trekt, zitten; en dewyl 'c 

 zelve niet zeer hoog opgroeit, begeeft ze zich, wanneer de tyd haarer verande- 

 ringe nadert, ook niet verre van daar; des zy geen langen we;^ hebbe af te 

 leggen. 



Wanneer de tyd haarer verauderingc nadert zoektzc , in zo verre haar zulkt 



mo- 



• Ten opzichte <3er Slakken, f ten minde der Haisflakken. ) h 't bekenti, t^at 'er altoos," 

 wanneer ze haare hoornen uitfteeken, eenzwart rond kogeltje, zo groot als de knop van 

 cene Bakerfpeld, in beide hoornen van onderen opryjt , en zich in 't bovenlie toppuntie plaatft. 

 Deze kogeltjes zyn, buiten twyffel, de oogen der Slakken; want iets gezien hebbende , of aan 

 geraakt wordende, trekken Zy dezelven terftond bicnenwaarts; indiervoege dat zy in elkander 

 krimpen , des zo wel de hoornen als de oogen op een oogenblik verdwynen. Dit beweegt my 

 cenigermaate om te onderftellen , dat de opryzende zwarte puntjes in de hoornen dezer Ruple 

 haar ook voor oogen dienenj ten ware zy aan de zyden van 't hoofd nog andere oogen hadde; 

 waarvan de Heer Rafel echter geen gewag maakt. Wat 'er van zy , ik hebbe , aa een naauwlEei*. 

 lig onderzoek, aan de Slakken geenc andere oogen konneii vinden, dan die xwaite kogeltjes, 

 welken in de uitgeltoken hoornen allengskens opryzein het welk door een ieder met veel ge» 

 . noegen "emaklyk befchouwd kan worden. Zonder het uitlteeken der hoornen , en 't opryzcn 

 der oogen , wandelen of kruipen Ze als in den blinde ; en , naar 't Ichynt , enkel by het gevoeS 

 voort: maai als ze wiliea weeren, wat 'er omtrent haar is, dan fteeken zy hoornen ea oogco 

 naar buiten. 



De V ERTAAtEK. 



