68 VERVOLG van de BESCHRYVING 



s. 3. 



Tas. XII Na dat ik dezen klomp, geduurende vyf dagen, veelmaals befchouwd had, 

 befpeurde ik eene gantsch byzondere verandering aan denzelven. Ter plaatfe 

 alwaar hy, op de bovenvlakte, in 'c midden, naar de lengte, door eene verdie- 

 ping als verdeeld fcheen, kwamen uit dezelve allengskens, in eene dubbele rei, 

 verfcheiden langkwerpige eironde Bolletjes te voorfchyn. Ze ftonden digt aan 

 elkander, hadden allen eenerleie lengte en gedaante; en uit dezelven kroopen 

 wel dra, hier en daar, kleine leevende Schepzeltjes. Men ziet dit alles duidelyk 



Fig. ï. in de a^e Fig.; alwaar ons tulTchen de Letters a. a. de beide reien der opgeko- 



Lett. aa. men eivormige Bolletjes vertoond worden; en by b. c. d. de kleine Schepzeltjes, 



l. c. d. ^jg 'gj. iiicgekroopen waren, en niet anders zyn, dan jonge Wandelende -Bladen, 

 welken anders ook Marnes genoemd worden. ZfO dra zulk een Schepzeltje uit het 

 Ei gekroopen was, liep het, niet minder fnel dan eene Mier, weg, gelyk men 



Lnt, e. by e. befpeurt; en het ledige vlies van 't Ei, te vooren geel zyn de, was nu 

 gantsch wit en doorzichtig, gelyk eene Blaas. De oorzaak hiervan is, om dat 

 alle jonge Wandelende Bladen, in 't begin, fchoon oker - of oranjegeel zyn. 

 Maar deze koleur verandert, binnen een halfuur, in eene bruine, als te zien is 



F;t. 3. in de 3de Fig.', en wordt vervolgens gantsch bruin, gelyk de 4112 Fig. aantoont. 



en 4. 'Er verliepen ondertulTchen wel drie dagen , eer alle de in dezen klomp zittende 

 Wandelende -Bladen uitgekomen waren; ieder dag telde ik 'er by de twintig 

 iluks ; zo dat ik 'er eindelyk wel zeftig uit kreege. 



§• 4« 



Deze jonge Schepzeltjes vertoonden zich in 't glas, in 't welke zy huisveflen, 

 en dat van boven met een papier bedekt was, zeer onrullig; ze liepen in 't zelve,' 

 even als Mieren, welken zy in grootte en geftalte meeflal gelyk waren, nu her- 

 waarts dan derwaarts; en (lelden alle poogingen in 't werk, om 'er uit te onc- 

 fnappen. Het duurde wyders niet lang, of ik wierd gewaar, dat ze elkander 

 aangreepen; dat de zwakflen het zochten te ontvluchten, en dat de een den 

 anderen zelfs oppeuzelde en verteerde. Hierop begon ik te denken, dat de 

 honger hen miOchien tot Moordcrs maakte ; 't welk my deed nagaan , op hoe- 

 danig eene wyze, en waarmede ik ze voeden zoude. Beft kwam het my voor, 

 zulks met kleine Mieren te beproeven: ik ging ten dien einde in myn Tuintje achter 

 't huis , vong 'er eenigen , en wierp ze in 't glas. Doch , zie daar myne hoop 

 geheel verydeld! Myne jonge Infeélen namen terftond de vlucht, even als eene 

 kudde Schaapen voor den Wolf. Hun gantfche huisgezin fcheen in de uiterfte 

 verwarring ; en ik zag zelf ook eindelyk , dat ze van de Mieren vervolgd , en 

 dood gebeeten wierden. Intulfchen was ik 'er ten hoogfte over verwonderd, 

 dat deze jonge Wandelende -Bladen, die tot heden toe gccne andere Schepzels, 

 dan huns gelyken, gezien hadden, hunne natuurlyke Vyanden zo terftond ken- 

 den; hoedanigen. gelyk ik naderhand ondervonden hebbe, de Mieren wezenlyk 



zyni 



