DER RUPSEN EN VLINDERS. 97 



§• 7- 



Gelykerwyze nu alle andere Vlinders, by hunne komd: uic het Poppenvlies, Tab. XV 

 nog zeer wanftakig zyn, zo is ook deze ten eerde niet volkomen. Hy kruipt ^^^|- ^'■^ 

 daarom terllond in de hoogte, en houdt zich met zyne pooten ergens aan eene 

 verheven plaatze vaft; alwaar zyn nog korte, ongevormde en over elkander 

 liggende vleugels gelegenheid vinden , om zich allengskens uit te breiden. Hier- 

 toe blyft hy aldaar ook zeer geruft en flil zitten ; wanneer men de vleugels 00- 

 genfchynlyk kan zien groeien, of uic elkander wikkelen; gelyk ik reets by de 

 befchryving van den kleiner Vlinder dezer foorte hebbe aangemerkt. Na verloop 

 van een halfuur zyn ze ook werkelyk volmaakt; en als de Vlinder daarop zyne 

 vleugels uitbreidt, heeft hy de gedaante van de 5^^ Fig. dezer XVb^'^ Tab. 

 welke een naauwkeurig afgebeeld Mannetje vertoont. Dat hy nu met den Vlin- 

 der, in 't Eerfte Deel der Nachtvogels tweede Clafie Tab. V. Fig. 11. en 13. 

 uitgenomen in de grootte, veel overeenkomlt hebbc, zal elk, die ze ^den 

 tegen elkander vergelykt, ligtlyk konncn zien. De vier fchoone en groote 

 Paauwenfpiegels , van welken 'er in ieder vleugel één flaat, byua in 't midden, 

 vi^anneer men ze in de kngte befchouwt, doch, in de breedte genomen, meer 

 naar den voorften rand , hebben den Heer de Reaumur vvaarfchyniyk aanlei- 

 ding gegeeven , om dezen Vogel den grooten Paauwenvlinder te noemen*; en 

 hy geeft hem den naam van den grooten , om dat hy nog twee kleiner foorten 

 befchryft; van welken hy de eene den middelden, en de andere den kleinllen 

 Paauwenvlinder noemt. Schoon deze benoemingen my wel behaagen , en ik 

 dezelven ook behouden wille," kan ik nochtans dezen grooten kenner der Infedlen 

 niet toevallen, wanneer hy ondcdlclt, dat 'er driecrleie foorten van deze Vlin- 

 ders zyn. Hy zegt, dat één zyncr kleiner Vlinders voortgekomen is uit eene 

 Rups met geele knoppen; doch de andere uit eene Rups met roozenroode knop- 

 pen; en dus maakt hy van ééne foort twee: want ik hcbbe, gelyk in 't Eerde 

 Deel van dit Werk is aangemerkt, beide deze Rupfen uit de Eieren van een 

 zelfden Vlinder, of uit eenerlei hroedzel gokreegen. Doch laat ons weder- 

 keercn tot den tegenwoordigen Vlinder. De vooi-noemdc Paauwenfpiegels, 

 benevens dé evenbreede bezooming van alle vier de vleugelen, vallen ons hier 

 boven alle de andere cieraaden in 't oog. Wat de eerden betreft, ze zyn buiten- 

 om bezoomd, met een eenig^ins ingedrukten, eivormigen zwarten omtrek; aan 

 dezen ziet men, naar 't einde, dat zich naar de inleding des vleugels uitdrekt, 

 een hoog carmynrooden halven cirkel; welke, gelyk de nieuwe Maan, aan 



iyne beide einden fpits toeloopt. Kcrt daarby ziet men nog een anderen 



fneeuwwitten halven cirkel, die echter wel de helft fmaller is; zo dat het overi- 

 ge van dezen Eivormigen Spiegel, met zyne bruin' ukergcele grondverwe , byna 



N 3 . cir. 



• In de Xllde edit. van Littn. Syjl. nat. pag. ^lo. fp. 7. B. Ph. All. wordt hy gcnoeni4 

 Favom'a major, de groote Nacht -Paauvvenoog. 



K L E E )M A N N, 



