DER RUPSEN EN A^ L I N D E R S. 



ï33 



welke geftalte zy ook aanncemen, zo dra ze aangeraakt worden. Vervolgens T^n. 

 bemerkende, dac 'er eenigen in die geftalce dood bleeven, zo bragc ik ze uit ^XiV. 

 de warme Kamer in een Keider; maar ook dit kon niet baatcn; zy wilden den 

 gantfclien Winter niets nuttigen; en ik verloor ze allengskens, de eene voor en 

 de andere na,* zo dat ik 'er, in de volgende Maand ]\/aart, geene meer lee- 

 vend vonde. Ik beklaagde niy daarop over myn ongeluk , aan mynen Vriend in 

 ^ugsburg; die ook eenigen van die broedzel voor zich behouden had; en hy 

 was zo gulhartig, dat hy my, op den 4dwn JptH des jaars 1757, nog drie ftuks 

 van deze Rupfen overzond; welken ik den 6^''-'" dier Maand gezond en frifch 

 ontving. Deze aten ook met gretigheid by my de bladeren van den bovenge- 

 melden Nachtveil; en wel tot den 7(^11 en Sn-i-" Mai; wanneer zy de gefialte 

 en grootte van de 6^'-' Fig. hadden. ^^i' ^ 



%. 6. 



Nu moeden zy nog eens van huid veranderen ; en ze leiden ook hunne oude 

 Rupfenhuid af, maar zy namen geen nieuwe weder aan. De Rups veranderde 

 naamlyk in eene Pop; waartoe zy zich, op den B'tcn iJ-/^/^ door een dun en 

 wit Spinzel gereed maakte. De Pop zelve was koolzwart, en van achteren met 

 eene kleine Itaartfpics voorzien; gelyk de 7dt-' 1'ig. aantoont. Eene myncr drie Hj-. 7. 

 Poppen was iets dunner en kleiner, dan de beide anderen; en dit was de 

 rede, dat ik 'er een Manlyke Vlinder uit verwachtte. Ik getrooftte het my der- 

 halve des te eer, toen 'er ééne der twee andere Poppen verdroogde; vermits 

 ik toch op een pnar VJinders hoopen konde Dqzc myne hoop wierd ook, bin- 

 nen 12 dagen, vervuld; want den ip^ien en 20'ten Mat kreeg ik, zeer gelukkig, 

 zo weleen fraai Mannetje, als een fchoon Wyfje; welken, behalven door de 

 verfchillende dikte van 't achterlyf, ook door de grond verwe der ondervleugelen , 

 en des achterlyfs, van elkander te onderfchciden waren. 



§ 7. 



Men ziet het Mannetje in de S'^e Fig. Deszelfs ondervleugels hebben eene Fig. g. 

 meer oranjcgcele, dan donkere okergcele grondverwe; en daarin befpeurt men 

 verfcheiden, ten deele verilrooide, ten deele te zanienhangende zwarte vlakken 

 en llreepen, van verfchillende vorm en grootte. Hicrbenevens wordt men, aan 

 den achterllen rand, ook nog eene rei van zodanige te zamenhangende vlakken, 

 gewaar; die meteene fmallc oranjegeele bezooming omvat zyn. Het achterlyf 

 fchvnt eene even zo gecle en breede bezooming te hebben, doordien deszelfs 

 middelde grond zwart, en ter wederzyde ingetand zy. De grondverwe der 

 boven vleugelen is mceftal koolzwart; en door de/e loopt 'er, van de inledinr 

 af, tot aan de uiterfle hockfpits, een geflingcrde ongelyk breede en ingetande 

 heldergeele ftrcep, met verlcheiden zydetakken van dezelfde koleur voorzien. 

 Eene andere zodanige dwarsvlak ontdekt men in 't midden naby den voorden 



Wde Deel \jie Stuk. S randi 



