BER RUPSEN EN VLINDERS 143 



welken de Rups, als met een fiioer, by Lertcr b. omwonden is. Na dac ze nu Tas. 



T 2 nog XXVI. 



Doch ik hebbe, gelyk ook de Heer Baroa Legeer, aan dieigelykcii , welken sich lootrecht 

 veranderden , telkens waargenomen, dat z,y iich niet hec hootd indiervoege plaatzen , dal liot 

 hoofd boven te ftaan kome. Wanpeer zy nu de plek van haare verandering genoeg overgc- 

 weefd hebben, dan draaien zy het hoofd geheel naar beneden, en gaan verder voort met een 

 klein heuveltje van Zyde te fpinnen, waaraan zy zich met de agterpooten hechten; doch het 

 lichaam blyft in zyue voorgaande Helling , en het hoofd gaat weder naar boven toe. Hiei'op 

 doen zy alle moeite, om het plekje, waaraan zy het heuveltje Zyde gefponncn hebben, door 

 heen en weder wippen, met haare nafchuifpooten te vinden, om zig daarmede aan hetzelve 

 vaft te haaken; en dit doen zy , als het haar niet terftond gelukken wil, zo iaiig, met dik- 

 wyJs heen en weder te kceren, tot dat zy 'er zich aan geliaakt hebben. Vervolgens be- 

 ginnen zy haare draaden om zich herom te üingercn , trekkende dezelven over den rug tus- 

 fchen den vytdcn en zesden ring. Doch de beide einden dezer draaden worden hier niet. als 

 by de kool -en- venkel Rups, op een zekeren atlbnd van elkander, aan den grond van de rer- 

 anderings plek geweefd; maar op eene plek, daar het lichaam van de Rups ligt, op de vlakte 

 vaft gemaakt. De lengte van dezen flinger of gordel vereifcht , dat zy haar lichaam aan beide 

 de eindens fterk te zaraen trekken konaen; en dit doen zy ook wcezcnlyk zo verre, dat zy 

 alleen maar met de twee laatfte middelfte pooten den grond raaken. Hierop trekken zy alle 

 haare pooten, buiten de laatllen, van haare vcranderings plek af, en blyven zo, door 

 iniddel van dien gordel, als zweevendc in de lucht hangen. Eicdelyk krommen zy het lic- 

 haam dcrmaare fterk, dat de rug van tyd tot tyd hoogcr, en op 't laatft zo hoog worde, dat 

 haar lichaam een halven cirkel vormcere. Eenige brengen , om tot deze gefteltenis te komen, 

 een geheelen dag, en ook wel nog langer tyd, daarmede door. Alsdan beginnen zy verfcheiden 

 en geheel benaauwd fchynende bewcegingtn te roaaken; draaien zich heen en weder, en rek- 

 ken zich uiti terwyl ze zich lefFens van voeren, daar de voorpooten liaan, opblaazen. De 

 fcherpziende Heer Baron Degeer meent, dat dit 'er veel toe doet, om de huid van de drie of 

 • vier laatfte leden eerft afteftrookcn Zy wordt dan ook heel gerimpeld; en de Rups ichuift, 

 door verfcheiden te zamentrekkingen en uitduwingen der leden, alles achterwaarts. Dit alles 

 gefchiedt ,voor dat mer. nog iets van eene ijjleet op den rug waarneemt. En hier door wordt 

 de voorfte huid van het lichaam, al zoetjes, naar den ftaart toe gefcijooven ; het welk ten ge- 

 volge heeft, datzy meer uitgerekt worde, en op het laaif.e, door 't opblaazen van het voorfte 

 deel, zigtbaar moetetaiften. Zodra dit gefchied is, maakt zich de Pop verder, door ver- 

 fcheiden bcweegingen, ten vollen van de huid los, en blyft, even als te voorcn de Rups, in 

 den zyden gordel hangen. V/anncer de huid nu geheel naar achteren gefchooven is, dan trekt 

 de Pop den ftaart naar den kop, met het lichaam boogswy2e te krommen. Voorts trekt zt 

 met den ftaart , naar de zyde van de huid , die op den rug van de Rups lag ; en dewyl zy nu 

 den Haart buiten de huid uitfteekt, zo zoekt 7y met het punt van den ftaart het klompje Zyde 

 te bereiken . waaraan ze zich terftond met de haakjes, waar mede zy van achteren voorzien 

 is , valt haakt. 



De Heer Baron Deneer zegt, dat hy duidelyk heeft kennen bemerken, dat de Pop, als 

 haare fiaartfpits buiten de huid was, en eer zy zich aan het klompje Zyde had konnen hechten, 

 oog aan de huid hing, die van onderen tuflchen den ftaartring gebleeven was. Zulk eene Pop 

 is in den beginne iets fienk , en dairby met eene vochtige Itoffc, als meteen vernis, over- 

 trokken, te gelvk doorzichtig, en 'lo buigzaam, dat zy bykans alle haare deelen in bewce- 

 ging konne brengen; doch het glinftcrende verni; verdroogt fchielyk. De Pop trekt zich 

 voorts te zaam; de huid wordt harder; punten en hoogtens vcrtoonen zich grooter dan in 

 den beginne, en de glans verzwindt zodanig, dat de huid geheel bleek, en niet meer zo be- 

 vallig hooggioen als te vooren zy. Poppen van eens bruinachtige kolcur, zoals de Heer 

 Röfel vermoedt dat 'er gevonden worden, zyn my nooit voorgekomen. Na een dag of 14 

 komen uit de'c Poppen, als reeds gezegd is, de Vlinders ten voorfchyn ; welken dan, in 

 plaats van een bloedrood zap, een helder waterachtig vogt uit haar agterlïe van zich fpuiten. 

 Wanneer zy op hunne ruft zitten, Üuitcn zy de vleugels zo dicht aan elkander, datzy den 

 halskraag en het gehecle achtcrlyf bedekken; en als men hen by de vlerken luiTchen de vingers 

 houdt, io trekken zy de pooten dicht aan hec ouderlyf. K L £ a w a w a. 



