DE* RUPSEN EN VLINDERS. 157 



§. 13. 



De bovenvleugais van dezen Vlinder hebben eene niet zeer donker bruine Tab. 

 gTondverwe ; welke by zomniigen hclderer, by anderen donkercr uitvak ^ en -^XViH, 

 bovendien (clioon groenachcig ol kopcrvei-wi^ Icliync, te wetten, naar maare, 

 dat 'er het daglicht van deze ot gitie zyde op valle ; en onze oogen daar op ge- 

 richt zyn. Voorts is ieder vleugel in deze grondver.we niet ettclyke fchuins 

 overdwars Ikande geele, ligt witte en ongelyk brecde Üreepen voorzien. De 

 grooiilen dezer ftreepen vertoonen, zo üls wy den Vlindeihier voor ons hebben, 

 volgens de verbeelding van zonimige Liefhebbers, op den rechtervleugel een 

 IV. en op den linker een VI: docii deze getallen en kentekers zyn, byeenigen, 

 diiidelyker en fcherper, dan by anderen, en ook by den tegenwoordigen uitge- 

 drukt. Behalve deze groote en heldere Itreepen ziet men nog, aan den voorllen 

 rsüd, twee fraalle en korte diergclyke ftreepjes; en uit de inleding komt 'tr nog 

 een derde te voorfchyn, dat in zyn breed begin een donker puntje heeft, en 

 naar den achterrand fpits toeloopt. Deze achterrand zelve is met een fmallen 

 zoom, van geJyke koleiir, ingevxit; die zich ook, van den achterllen Hompen 

 hoek, cenigzins afgebroken, naar den buitenrand uitllrekt , en omtrent het 

 1'cherpe buitenlle of voorlle hoekje in hoe langer hoe kleiner zaagtandjes eindigt. 

 Zommigen dezer Vlindcis vertoonen ook, even als deze, aan den ilompen ach- 

 ternoek, alwaar, volgens zomniiger verbeelding, de beide ftrecpjes, die een V 

 uitmaaken, te zam^n loopen, en veele bylpitzen hebben, drie of vier donkere 

 punten. Het boilHluk of voorlyf pronkt in den genielden bruinen grond, dien 

 de bovenvkugels hebben, mede met zodanige vercieringen ; waardoor de kop, 

 de halskring en de t wee fchouderbladen, met het ruggefchild, aardig omflooten zyn. 

 De beide groote achter of ondervjeiigels vertoonen zich, daarentegen, zo on- 

 gemeen hojog en held^-rrcod, dat 'ej het fynlle Carmyn donker by is. In dezen 

 fchooncn grond telt men drie vcrlhooide, groote, koolzwarte en oniegelmaatige 

 vlakken, benevens een punt van gelyke koleur; de grootlle, en naby den bui- 

 tenrand flaande vlak , fchynt aan den voorllen vleugel te 1 aaken. Het achterlyf, 

 dit niet zeer dik, maar lang en glad is, heeft eene oranjegeele grondverwe, en 

 is menigaiaal met vyf of zes zwarte ftippen, over 't midden van den rug, voor- 

 zien; van welken, in dat geval de voorden altyd de grcotften, en de achterllen 

 de kleinften zyn. De kleine oogen zyn groenachtig, en de Sprieten hairvormig. 

 Ik hebbe de tegenwoordige Afbecluïr;g naar een fraai Wyfje gemaakt; wanc 

 het Mannetje heeft een nog dunner achterlyf, en is 0(k, over 't algemeen, 

 merkelyk.kleiner: fchor/Si het voor 't overige ten volle met het Wyfje overeen- 

 kome. 



§. r4. 



In 't vliegen is deze fchoone Vogel niet zo fhel , als veele anderen van die 

 foort; weshalven hy ligter te vf,ngen zy: maar men vindt hem ook zo vee! te 

 zildzaenicr; en bvaidien zulks ai j:erchiedc, worder. r.jne vleugels des te meer 



m'e Deel i/?p Stnh \ ge- 



