i68 VERVOLG van de B E S C H R Y V I N G 



Tab. door een langkzaam ophcfFen en nederdrukken , zo der vleugelJckzelen, als van 

 XXX. 't gantfche achcerlyf, veroorzaak:; nadeniaal hy op deze manier de genoemde 

 wryving verricht, en dus een knarlendcn toon,geiyk aan eene anglHge aden>haa- 

 ling, van zich geeft. Die geluid kan ook met zodanig een reets dooden Kever, 

 die echter niet ganfchlyk Ityfen verdroogd is, nog eenige dagen na dcszelfs dood , 

 doormiddel van het drukken eens vingers, te wege gebragc worden Het ge- 

 luid is dan zekcrlyk niet zo helder, als wanneer het door een leevonden Kever 

 gemaakt wordt; waarfchynlyk doet 'er in het laatfle geval niet Weinig toe de lucht, 

 welke de Kever ten gelyken tydc uit de wedcrzydfche luchtgiucn bluuft, evenals- 

 een Mondtrom, die veel heldercr klinkt, als 'er, by hec aanflaan, te gclyk wind 

 uicgeblaazen wordt *. 



Be- 



Het geluid , dat deze Kever lait hoorcn. geïykt reet naar dea tjilpenden roon , dien de Voge- 

 len, welken onder den naam van Mofleu lo gemeen als bekend zyn, van z,)ch gceven. .Men 

 heelt opgemerkt, dat de Kevers, wanneer ze dit geluid maaken, de leden van haar achteilyf 

 Iterk uit en inlchuivcn. Zulks beweegt my . om te denken, dat de Lucht , door dit verichui- 

 ven ot uit en intrekken der leden, die dan fterk aan elkander gewiceven worden, uit de op 

 beide de zyden llaande Luchtgaten, en op de ten gelyken tyde in beweci^ing gebragt worden- 

 de Vleugeldckzelen, gedreeven wordt; en dat men hier aan 't knarfend geluid heeft toete- 

 fchryven. Wyle de Heer Profeflbr Ludwig Statius Muller, in Erlang, wil wel aan dit ver- 

 moeuen, in het volkomen Natuurfyftema der Infeften van den Ridder Linr/aus llle Deel 8 

 pag. 79. hier aan geen geloof geeven; dewylde Kever tuflchen de Vleugeldektelen eene wecke 

 voering van eene wollige en hairigc zelfltandigheid heefir. Hy gelooft integendeel, dat dit 

 geluid nergens anders dan uit de Voelhoornen hervoort gebragt wordt , nademaal hy gezien 

 heeft, dat deze Kevers, wanneer ze toornig gemaakt worden, een zeer fterk geluid van zich 

 gceven; inzonderheid het Mannetje, dat, met zyne Voelhoornen, zeer driftig, als met een 

 jhandklap, hetn en weder flaat. Doch dit gevoelen verdient gcene toeftemmiiig, en wordt 

 door de volgende proeve handtaftelyk wederlcid. Men vatte zulk een Kever aandebeide zydcn, 

 met zyne Vleugeldekzelen, tuflchen twee Vingeren zo valt, dat hy noch de vleugeldekzckn 

 noch de leden van zyn Lichaam verroeren kan; dan zal hy, fchoon hy hier door in tooin ge- 

 bragt worde, en daar by zyne Voelhoornen evenzo vry als te vooien bcweegen konne, het 

 geluid, dat hy te vooren van zich gcgcevcn heeft, volftrckt niet meer haten hooien, dairentco 

 gen zal hy dit geluid terllond weder van zich geeven, zo ras men hem niet meer tuflchen d* 



Vingeren vafl; houde. 



Kleemann. 



