534 



HISTORIE DER 



Tah. Lleïne Watervloon inflokren; welken ik, met het grondfop uit de groote 

 XCU7. glazen, in 't glas deed, waarin ik de voorgemelde (lukken bewaarde. Doch 

 ik kon dezclven niet langer dan vier weeken waameeraen; ter oorzaake da? 

 andere noodiger bezigheden my daarin verhinderden. Ondertuflchen nam ik 

 deze proef niet flechcs met één dier Slangetjes, maar, te meer dewyl ik 'er 

 geen gebrek aan had, met nog veelen van dezelven; die, doorgefneeden 

 'zynde, insgclyks ia 't leven bleeven. Maar, als ik ze in meer (lukken fneed , 

 v.-as het mis; dan gingen zy tot niet, gelyk die genen , welken ik in de lengte 

 oplpouwde, met oogmerk om te zien, of zy meer koppen en (laarten zouden 

 krygen. 



§. 21. 



Of nu deze Slangetjes zich ook van zelven verdeden, en hun gedacht 

 dervvyze vermeerderen, dan of zulks door middel van paaring gefchiede, dit 

 hebbe ik, in weerwil van alle myne aangewende moeite, nooit konnen ont- 

 dekken; zelfs niet, fchoon ik onder de grooten en volwa(ren dikwyls veele 

 kleinen of jongen zage ; ja ook gezien hebbe , dat de ouden indiervoege mee 

 eikanderen vereenigd wai'en, en zo laag aan elkander bleeven hangen, dac 

 het ontwyffelbaar eene paaring fcheene te zyn. 



Behalve dit, is 'er nog een ander Slangetje op onze TaK XCIII. afgebeeld!^ 

 dat ik den naam geeve van 



Het dunne Waterslangetje, met twee Gafelfpitzett. 



Deze foort is, niet alleen van de voorgaande, maar ook van 't Merkuur- 

 flangetje onderfcheiden ; fchoon het aan dit laatde, in' den eerden opflag, zo 

 volkomen gelyke, dat ik het aanvangklyk voor 't zelve name; te meer, dewyl 

 ik het even zo zelden, als het ander, aan de wortelen der Waterlinzen vond. 

 Maar dit verblyf aan diergelyke wortelen was de oorzaak, dat ik hetzelve 

 nader leerde kennen. Want daar het Merkuurflangetje, wanneer ik het van 

 den wortel losmaakte, geen vermogen had, om zich, door zwemmen, elders 

 heen te begeeven, daar verliet dit integendeel terdond den wortel, waaraan 

 het zat, zodra als ik het maar even aanraakte, en zwom al flingerende weg. 

 Dit gaf my aanleiding, om het naauwkeuriger te befchouwen, en by die 

 gelegenheid befpcurde ik ook een wezenlyk verfchU tufichen beiden die 

 .ülangccjcs. 



§. 33. In 



