Z o E T . VV A T E R - P o L Y P E N. 555, 



minde zeker, dat zodanige leevende Schepzels, waaraan ik diergclyke Basterd- f'*''- 

 polypen ontdekte, altoos kort daar na geftorven zyn*. XCVlIt. 



De Basterdpolyp met het Dekzel, afgebeeld op de 

 voornoemde Tab. XCVIII. Fig. 5. en 6. 



$. 10. 



Deze foort van Basterdpolypen , op gemelde Tak gemaald, hebbe ik nooit Tah. 

 aan eenig ander Water -Infeél waargenomen; maar altoos, als ik dezelve ont- ^^^'"' 

 dekte, aan verfcheiden gewaffen , of aan de zyden van 't glas zien zitten, 

 waarin ik eenige Waterlinzen met het water gedaan had. Doch , fchoon ik 

 ze zeldzaamer, dan anderen, befpeurde, waren ze echter veeleer in 't Voorjaar 

 en in den Herfft, dan in den Zomer, te vinden. 



§• II. 



Wanneer deze Basterdpolyp zynen mond fluit, dan verbeeldt by in 't klein 

 een Citroen, gclyk aan rr. in de 5de fig. te zien is; als mede aan yyy. ^'^- 5. 

 in de 6J<-' Fig.j welke laatlle ik iets meer vergroot getekend hebbe. Om die r"' I''' 

 reden flond ik ook in bedenking, om hem den Cifroenvortnigen Basterdpolyp i^fig^L 

 te noemen,' maar hy had, behalve deze gedaante, nog iets, dat my veel 

 merkwaardiger toefcheen; te weeten, cene foort van Stamper, waar op van 

 boven eene ronde, platte, Dekzelvormige Schyf overdwars ftaat; die rondsom 

 den rand met wipperfpitzen , ais met ftraalen, bezet is. Dezen ftamper kan 

 het Schepzel, te gelyk met de Schyf, intrekken of uitfteeken ; en 'er, als 

 het wil, de opening van den mond volkomen mede fluiten. Of dit Dekzel 



wy- 



* Dit is niet onnatuurlyki het zy dat men deze Basterdpolypen aan een leevend Waterfchepiel 

 voor een uitwas van deszelfs innerlyke vochten houde ; het zy da: men ftelle , dat 'er eenc 

 foort, f om niet te zeggen Eieren, J van diergelyke Polypen aangezet zy. Hoe dit ook zy, 

 het fchynt in de natuur zeker, dat die Polypen, op welk eene wyze zy 'er ook aangekomen 

 ayn. met alleen het overvloedige, maar zelfs het roodige voedzclfap van het Diertje, aan 't 

 welke zy hangen, tot zich trekken; tot zo lang dat ze, gelyk de vruchten van een boom, 

 ryp zynde, van zelven afvallen, of zich los maaken, als 'er geen genoegzaam voedzel meer 

 uit het Dier te haaien is. Ingevolge hier van moet dan het Diertje zelve eindeiyk, door 't 

 verlies van zyn levensvoedzel , vergaan. Veelligt zal men hier tegen inbrengen, dat de uitwas- 

 ftnL'e Polypen zelven mond en lyf hebben, om hun eigen voedzel te zoeken. Maar men zou 

 'ei op mogen antwoorden , dat ze die noodzaaklyk moeten hebben ; om dat ze , volwadên 

 zvnde, ter oorzaake hunner menigte, niet lang zouden konnen belhan, indien Zc hun voedzel 

 alleen uit het Diertje moeften trekken; maar dus gefield zynde konnen ze, door teffens zich- 

 zelven te voeden, tot aan hunne rypheid aa i het Diertje blyven. Ah dit plaats hfefc, dan is 't 

 ligtlyk te begrypen, dat het Diertje, ten laatile alle zyne levensgeeften verlooren hebbende, aau 

 't kwynen raakt, cd ftcrft, zonder de overigen meer voedtel te konnen geevec. 



De Vertaaler, 



