2^6 VERVOLG VAN DE BESCHRYVING 



§. 4. 



Tab. Onder de menigte van Scorpioenen, welken deze Tyrollers hadden, zag ik 



LX VI. 'gj. ecnigen die gantfch wit, en daar benevens zo klein waren, dat ze naauw- 

 lyks een halven duim in de lengte, en zommigen pas drie linien bereikten,* 

 waar van ik 'er insgelyks eenigen overnam. De vvitte vScorpioencn overtuigden 

 my, dat deze Schepzelen , gelyk ik buitendien wel vermoeden kon, even, als 

 andere Inieften, de verandering van huid onderworpen zyn. Ik bevond naamlyk 

 dat zy kort daarna even zo zwartbruin wierden , als men de anderen gemeenlyk 

 vindt, en deze hunne bleeke koleur was alleen aan hunne nieuwe huid , welke zy, 

 na 't afleggen deroude, ontvangen hadden, toe te fchryven ; overeenkomftig waar 

 mede ik ook naderhand met eigen oogen gezien hebbe , hoe zy de oude huid voor 

 eene nieuwe verwiflèlden. De kleine Scorpioenen, welken ik met hetbenoodigde 

 voedzel bezorgde, deeden my daar benevens zien, dat ze zeer langkzaam 

 groeien ; en ten minlle twee of drie jaaren noodig hebben , om hunne volko- 

 men grootte te erlangen; nademaal ik, in een tyd van zes maanden, naauw- 

 ïyks bemerken kon, dat ze iets grooter geworden waren. 



§• 5. 



Terwyl ik met deze Scorpioenen bezig was, om derzelver Eigenfchappen 

 gade te flaan, wierd my, door een myner Begunfligers, bericht, dat hy, ge- 

 duurende zyn verblyf in Italië^ by zynen Heer Broeder, ettelyke Scorpioenen 

 van eene tamelyke grootte, en onder dezelven één die fchoon rood was, 

 befpcurd had. Toen hy vervolgens hoorde, dat ik zeer verlangde, om zulk 

 een rooden Scorpioen te zien, beloofde hy my cerftdaags daarom te zullen 

 fchryven. Terwyl ik nu den tyd der overkomfte van die Scorpioenen, en in- 

 zonderheid van den rooden , afwachtte, fchoot my te binnen , of niet 

 miilchien deze Infeften, zo als de Kreeften, door 't kooken rood zouden 

 worden. Dit bedacht hebbende, moeften. 'er terflond eenigen, tot eene proeve, 

 aan opgeofferd worden, en hun leeven in 't ziedend Vv'ater eindigen: maar zy 

 behielden, hoe kort of lang ik ze liet kooken, hunne zvvartbruine koleur; het 



welk 



zyn voedzel zoekt, zyn verweermiddel, het zy dan doodlyk of niet, nimmer dan tot 

 behoud van zyn leven. Komt iemand het zelve te ra, of gevoelt het iets ongewoons, dan 

 denkt het Infeft . om zo te fpreeken , dat het hem gelden 7,al ; het komt daar op uit zyn 

 fchuilhoek, oui het gevreesde voorwerp, door zyn vei weermiddel, af te weeren, of 'er 

 zich tegen te verdeedigen, het zy door byten of fteeken , fchoon 't op zich zelve onkun- 

 dig zy van de gevolgen. Het Dier maakt 'er des geen gebruik van, dan uit hoofde van 

 zyn gevoel of vrees voor eenig kwaad. En ik zegge, voegde hy 'er by, dat het Dier dus 

 denkt , om zo te fpreeken ; om dat ik my niet wille inwikkelen , in 't gefchil over het 

 denkvermogen der Dieren. Ik bedocle flechts aan te mcrkqn, dat de Infeften of Dieren 

 ïiich allcenlyk van hun verweermiddel bedienen, wanneer zy , naar hun dierlyk gevoel, ge- 

 vaar loopcn. 



De Vertaaler. 



