ZOET-WATER.POLYPEN. 421 



zeer duidelyk te zien is, wanneer de Polyp dezelven intrekt en korter maakt. Tab. 

 Men befpcLirt aan dezelven dan niet alleen de eigende koleur van 'c lyf, be-^^^^"'^ 

 nevens het heldere bekleedzel, maar ze verkrygen ook daardoor eene dikke lxxxUI 

 kolfachtige gcftake, welke aan de overige bekende foorten nooit gezien wordt; 

 zo dat dit wederom een byzonder Kenteken zy, waardoor de tegenwoordige 

 Polyp van anderen onderfcheiden Ican worden. Hoe deze Polypen 'er alsdan 

 uitzien, geeven ons de 2tie, S'ie, lode en iide Fig. van Tab. LXXVlll. te/T;;^. 2,S, 

 kennen, alwaar ze in hunne natuiirlyke grootte afgebeeld zyn: doch in de 1° en 11. 

 ade, 3de en 4de Fig. van Tah. LXXiX. zyn ze, by vergrooting, duidelykerj^^"* j^ 

 te zien. f^g' 2," 



3 en 4» 

 S- 5- 



Betreffende nu de onderfcheiden geftalte, welke deze Polypen konnen aan- 

 neenien; mitsgaders hunnen gang, of beweeging van de eene plaats naar de 

 andere; voorts de manier van hunne buit te vangen, te vertecren, en weder 

 te loflèn; zulks gefchiedt by alle de Polypen op eenerleie wyze. Doch ten 

 aanzien der vermeerdering, is 'er, by de derde van my gevonden foort, in 



zo 



korrels aich niet 7.0 gekoleurd vertooncn. wanneer ze door de uitrekking van elkander af- 

 gezonderd zytïi en waarom zede koleur allengskens ontvangen, hoe meer 'er van dezelven 

 weder te zamen komen. De zyden van de Maag zyn ten eenemaal met deze korrels over- 

 toogen. Deze korrels nu zyn het, die het allereerft de ia de Maag zynde Voedzelfippen tot 

 aich aeemeni en deswege ook eerft goed gekoleurd zyn. als de Polypen hunne Maaltyd 

 gedaan hebben. Het is buiten allen twyfFel , dat het Voedzeliap te meer in de andere lichaa- 

 nien of Kliertjes dringe, naar maate dat zy, die 't naaft aan de Maag liggen, 'er meerder 

 mede gevuld zyn; daarom is het doorzichtig gekandelizeerde overtrekzel als dan des te 

 dunner, en men ziet in gevolge hier van een veel grooter aantal korreltjes gekoleurd. Even 

 zo klaar is het ook te begrypen, dat de Armen, zo wel als de deelen van 't lyf, dit iap 

 tot zioh trekken, indien men flechts indenkt, dat ze eenerleie gedaante met het lichaam 

 hebbenj en dat het voedielfap 'er bygevolg ook indringen kan. Voorts heeft men aan te 

 merken, dat 'er, gelyk de buitenvlakte der Polypen met louter kleine korrels of knopjes 

 bezaaid is, even zo dicrgelyken in de binnenlle huid te vinden zyn. Men kan zulks, door 

 behulp van een Vergrootglas, fraai ontdekken; wanneer men, gelyk de Heer Dr. Schaffer 

 gedaan heeft, eene Schaar, wier bladen fmal en lang zyn, in 't binnenfte van een Polyp 

 fieekt, ea dezelven in de lengte openfnydt, of wanneer men 't geluk heeft, van een Polyp 

 aan te treffen .terwyl hy bezig is zichzelven oratekeeren. Vermits wyders de bloote befchouwing 

 ons leert, dat de Diertjes, door den Polyp ingeüokt, ganifch bleek zyn. doch dat de Po- 

 lyp zelve van hun ftp geel -bruin wordt, zo is 't blykbaar, dat zulks wezenlyk niet zonder 

 inwendige vaatjes en zuigkliertjes gefchiedt. Hoe is 't nu na dit alles mogelyk, zich te 

 verbeelden, dat het lyf van een Polyp flechts ééne enkele holle pyp zy? De Heer Röfel zag 

 eene wonderbaare verfchyning aan de groene Polypen, welken hy, van den kop af, tot aan 

 «Je helft van 't lyf, doorgefnceden had: want toen vertoonden zich de beide helften niet 

 als twee zodanige verdeelde pypen, maar als platte banden; en desniettegenftaande wierd de 

 eene helft van de andere helft ingeüokt. Doch nopens deze zeldzaame verfchyning zal ik 

 meer aantemerken hebbenj wanneer wy aan de befchryvinge van de op Tab. LXXXVIII. eu 

 LXXXIX. afgebeelde groene Polypen komen. 



