'428 HISTORIE der 



Tab^ wateren veelvuldig gevonden wordt, is deswegen den genen, die van de Po- 



IXXVlll jypgj^ gcfchreeven hebben, niet onbekend; zy noemen het gemeen'yk Dtn- 



hXXXUl^^"^^^'"''» ^" fchoon het menigmaal groorer zy dan zommige Poiypen, vveeten 



deze Schepselen hetzelve nochtans wel te bemagtigen. ik zal dit Slangetje 



hier na wydloopiger befchryven; en my thans bepaalcn, om aai te toonen, 



hoe onze Polypen, inzonderheid de tegenwoordige foort, gewoon zyn haaren 



buit te vangen. 



§. 12. 



Dit gefchiedt, voor zo verre ik hebbe konnen opmerken, op drieërleie 

 wyzen. Zomtyds heeft de Polyp zyne armen niet geheel ukgeflrekt; en als 'er 

 dan een klein Infeft, of eene Watervloo, naby hem heenen zwemt, buigt hy 

 zich naar dien kant, en grypt het met alle zyne armen te gelyk, zo behen- 

 dig, als een Spin met haare pooten eene Mugge verraft. Ten- anderen zitten 

 de Polypen dikwyls met hunne lang uitgebreide armen zeer ftil; komt 'er dan 

 eene Watervloo wat kort voorby, zo maakcn zy met den arm, die 'er naall 

 aan is, eene zagte beweeging, zonder dezelve , zo als ze anders menigmaal doen , 

 te omvatten. Zy behoeven de Watervloo maar even aanteraaken; dit doende 

 blyft 'er dezelve terftond aanhangen; even als een vogeltje aan een met lym 

 beflreeken rysken,* en dit gefchiedt, zo wel aan 't uiterfte einde des arms, 

 als in 't midden en na by den kop*. Wanneer dit Infe(5t dus gevangen is , trekt 



de 



• De Heer Saier heeft ïn zyn E^ai fur Ie Palype &c. hier over eene aardige aanmerking 



gemaakt. Hy zegt pag. loS. „Het is aangenaam te zien, met welk eene behendigheid de 



» Polyp zynen buit bemagtigt} en daar door de fterkte en gezwindheid van een groater 



,>Infe(ft, dat in zyne armen valt> verre overtreft. Ik hebbe menigmaal de proef genomen, 



«van een grooten Worm digt aan 't buitenftc einde van een zyner armen te brengen i en 



„gezien, dat dezelve op het oogenblik aan onzichtbaéire Haakjes vafl: geraakte.,, (Doch 



diergelyke onzichtbaare Haakjes heeft de 1'olyp, volgens het opmerkzaam befchouwend 



onderzoek van my en anderen, in 't geheel niet.) „Hieiop zag ik met veel vermaak, hoe 



„de Polyp zyncn buit als weegt, en met alle naauwkeurigheid beproeft, even als een Vis- 



„ fcher , die een grootcn Vifch aan zyn Angel gevangen heeft. Vervolgens trekt hy den 



„arm, waarmede hy den Worm vafthoudt, allengsKens te rugi dusdoende brengt hy den 



„Worm tot de andere armen; die hem terftond van alle kanten omllingeren, en in der 



„ yl aan den mond brengen. De Worm, dus midden onder de armen geraakt, houdt zich 



„meeftal gantfch ftil en onbeweegelyk , als of hy van natuur wifte, dat de Polypen geene 



„doode Wonnen aanvallen, dat indentacd zo is Dit bedriegt ook zomwylen den Polyp, 



„invoege dat hy hem niet aanvalle, zo lang als hy zonder beweeging blyft: dan dewyl 



„de Worm niet lang zonder beweeging kan blyvcn , en zich noodwendig weder verroeren 



„moet, zo doet hy alsdan gemeenlyk een rteikcn ruk, met infpanning van alle zyne 



„ krachten , ter zyner reddinge , waar in hy echter zelden flaagt. Want zo dra de Polyp 



„maai de minfte beweeging befpeurt, grypt hy hem van alle kanten aan; en de Worm mag 



„zo veele poogingen doen als hy wil, hy kan zich uit zyne armen niet losrukken. 



„ Zomtyds laat de Polyp den Worm zich eei It ter dege afmatten , opdat hy hem vervolgens 



„des te gemaHyker omarmen konne, en dan is de ftryd ook wel haafl; geëindigd door 



tycenc doodlyke beet. Inmiddels hebbe ik menigmaal gezien, dat een groote Worm, door een 



i] kleinen Polyp gevangen, denzelven, door tyne geweldige bewecging, alle de armen affcheur- 



de. 



