j^^S ' H I S T o R I E D E ïv 



► S. i6. 



T.\B. Vermits ik voorts deze Polypen zo wel overdwaars doorgefneeden , ials in de 



Lxxxviu lengte, verdeeld hebbe, om te zien, of ze zich door de afgezonderde ftukken 

 Lxxxix. vermenigvuldigen , en of 'er door de verdeeling zekere misgeboorten uit ont- 

 daan zouden ; zoo moete ik 'er nog by zeggen, dat my zulks, in beide die op- 

 zichten met hun zo wel gelukt is , als met de Oranje -geele en bruine foorc. 



Al- 



leu ge&eeden; en niet alleen gezien, dat de randen van verfcheiden dezer ftukken , gelyk dik- 

 wyls eebeurt, zich vcreenigd, en door derzelver t' lamenQuiting tot gehecle en volllandige Po- 

 lypen gevormd hebben j maar hy heeft ook door herhaalde proeven waargenomen , dat zomige 

 van dezelven tot volkomen Polypen geworden z.yn , zonder dat hunne randen te zamen gelloo- 

 ten en aan elkander gegroeid waren. Deze Polypendukkcn zwollen alleenlyk op. In 't begin 

 waren ze fnial en vlak, en naderhand, opgezwollen zynde, wierden ze eenigzins fpil- of rol- 

 vormig. Befchouwde hy ze by den helderen dag, ot met eene Waschkaars, of, als ze in hun- 

 nen laatllen tocftanJ waren , met eene goede Lupe , zo kon hy inwendig reets eene ledige 

 ruimte befpeurcn , die van 't eene einde tot het ander liep. Ten laatfte kwarn 'er aan 't eene 

 einde een kop te voorlchyn, en binnen weinig dagen waren ze in Üaat om kleine ftukjes van 

 Wormen op te eeten. Zie de Hoogduitfche Overzetting van de Trernbleyiche Hiftorie der 

 Polypen, f dg- SjO-SSS- OndertuiTchen verdienen de Gedachten van den Kundigen Heer 

 Bonnet hier over wel inzonderheid gehoord te worden. Hy zegt in zyne Confideratiom 

 fur les Co7-ps organifés , Art. 266. : „ Met fmaUe en zeer kleine ftukjes van Polypen is 't heel 

 ,, anders gelegen , dan met langen en brccden , welker randen te zamen groeien , en eene holle 

 „ Pyp formeeren. Deze kleine ftukken zwellen alleenlyk op, en 't inwendige dezer zwellin- 



j, ge is eene Maag. Doch hieraan is alles niet te zien; men moet met eeiiige oogen- 



„ bliklyke verfchyningen te vrede zyn. Ik hebbe airede nagenoeg bcweezen , dat de Natuur 

 5, niets nieuws fchept, en by gevolg ook geen nieuwe Maag. Ondertuffchen is 't ook gemak- 

 „ lyk na te gaan, dat de huid der Polypen niet enkelvoudig kan weezen; maar dat ze veel eer 

 ,, beftaat uit twee hoofdvliezen, waaruit zich, dewyl ze dubbeld zyn , zeer ligt eene nieuive 

 „ Maag kan vormen. Echter durve ik gcenzins bepaalen , waarom deze twee huiden alleen in 

 de kleine, en niet in de breede ftukken te voorfchvn komen. ]k zie alleenlyk aan deze laat- 

 „ ften , dat ze noch tyd , noch middelen konncn hebben, om zich van een te fcheuren, wanneer 

 ,, de tegenranden op het oogenblik te zamen groeien. In 't eene geval hebben de huiden ruft- 

 „ puntjes, welke haar de beweeging, tot de vereeniging der randen noodig , toelaaten. In 't 

 „ andere geval hebben zy die niet , en gevoiglyk kan de oorzaak , die haare van eenfcheiding 

 „ bevordert, beter werken. Ik ken deze oorzaak niet, en begeer ze ook niet na te fpooren. 

 „ Het zy genoeg , dat dit kleine geval niet ftrydig is tegen myne grondftellingen. " 



In Art. 267. zegt hy : „ Deze Polypftukken , die zelfs Polypen, geworden zyn, vertoonen 

 „ ons nog eene grootere merkwaardigheid. Het geene naamlyk te vooren het binnenfte 

 „ der oude Maag was , maakt nu het buitenfte deel des Diers uit. Want van ieder ftuk be- 

 „ hoorde de eene zydc aan 't inwendige van den ouden Polyp, bygevolg is 't inwendige des 

 „ Polyps aan 't uitwendige zo gelyk, dat het eene in de plaats van het andere kan komen , 

 „ zonder dat 'er de Levensverrichtingen door lyden. Dus heerscht 'er in de Werktuigen door- 

 „ gaans veel eenvoudigs en eenvormigs. Zo wel de waarneeming, als de ondervinding, dryf: 

 >, ons tot deze gevolgtrekking. Met behulp der befte Vergrootglazen ziet men in den Polyp 

 ,, niets anders, dan eene menigte kleine overal verfpreide korrels. Ontwyffelbaar zyn de- 

 „ '/.elven ook in de gantfche dikte der huid, en, zo als ik vermoede, insgelyks ter plaatic, 

 „ alwaar de huiden verdubbeld zyn." 



KLEEMAiyn. 



