DER Pv U P S E N EN VLINDERS. loi 



Lett. i. vertoont; daarop wroet hy met den breeden kop, dien hy te gcIyk^AB, 

 nederwaarts buigt, zeer fnel naar beide de zyden heen en weder in 't zand;^'*'''' 

 tot dat 'er een gedeelte op de gefloocen tang gekomen is; wanneer hy hetzelve 

 yJings achter over in de hoogte buiten den kuil werpt, als by Lett. k. te^'"''- *• 

 zien is. Dit verricht hy met zulk eene kracht , dat de groffle zandliorrels me- 

 nigmaal een voet verre van den kuil af nedervailen. Hy vervolgt en herhaalt 

 dit zo lang, tot dat de gancfche kuil ledig, en zo diep is, als het zyne ora- 

 ftandiglieden vorderen*. Op eene diei-gelyke wyze gaat hy ook tewerk, indien 



'er, 



• De groote Natuurkundige, de Heer Carel Bonnet , hcefi ook Waarneemingen over dit 

 wonJerlyk Inlcö gedaan, en 'er in zyn voortreflyk Traktaat, Betrachtuiig uber die Natur 

 genaamd (zie den tweeden Druk der Hoogduitfche Overzettinge , gr. 80. Leipzig 1772. 

 fag. 545 tot 551.) een leezenswaardig l^encht van medegedeeld. Vermits nu hetzelve 

 cenigzins verlchiUende is met dit van den Heer KOfel; doordien de Heer Bonnet zegt, 

 opgemerkt te hebben, hoe 't Inlèft, by 't vervaardigen van zyn trechterachtigen kuil, 

 zich niet alleen van zynen kop, maar ook van zyne ponten beurtswyze bedient; zo zal 

 ik, om den Liefhebberen, die gezind mogten zyn, waarneemingen over dit zonderling 

 Infcól te doen > des te oplettender te maaJcen , hier de woorden van den Heer Bonnet , 

 ielven vertolkt , laaten volgen. 



„Den bouw of het vervaardigen van dezen Trechter, zegt hy, verricht het Dier met 

 «zynen Kop, als met eene Schoffel. Deszelfs vierkante Figuur komt hem daartoe zeer 

 «wel te ftade. Het neemt een zyner voorpooten, belaadt dien met Zand, en werpt het- 

 w zelve zeer behendig buiten den kuil. By deze verrichting gaat het zo fpoedig te werk, 

 «dat geen Tuinman zo gezwind kan fpitten , als de Mieren - Roover met den Kop en de 

 ,1 Pooien doet. Ik behoeve niet meer te zeggen , dan dat de voortzetting van den arbeid 

 „van ons Inleóf niets anders is , dan eene herhaaling zyner begonnen bezigheid. Het maakt 

 „naamlyk eene regetmaatige hoUigheid , wier middellyn trapswyze afneemt , en die dus doen- 

 ,jde aiiengskeiis dieper in 't zand raakt. Doch hier by kan ik niet onaangemerkt laaten, 

 «dat onze Roover alleen het zand, dat in de voore is die hy maakt, met den Kop be- 

 „ arbeidt. Het zou hem even zo gemaklyk zyn , den kop ook tot het zand aan de buiten 

 ,, zyde der voore te gebruiken, doordien de poot aan deze zyde , zo wel als de andere, 

 «daaitoe bekwaam is. OnderniiTchen dwaalt het Dier daarin nooit. Het fchynt als bewuft te 

 „zyn, dat het, oni zynen trechter of kuil uit te hooien, alleen het zand binnen in de 

 «grondvlakte der voore heeft uit te fchoffelcn. Hierom is alleen de poot aan de buiten 

 „zyde in beweeging, terwyl de andere ondertuflTchcn ruft; nuar die niet te min evenredig 

 „gebruikt wordt, als de andere vermoeid is. Dan ziet men, dat de Mieren - Roover zich 

 „geheellyk omkeert, en eene nieuwe vooie in tegen ovcritelling van de andere begint. 

 „Door deze omkeeiing komt die poot, welke ecrft aan de buiten zyde der voore was, 

 „aan de binnen zyde; en houdt zich tot den verderen arbeid gereed, wanneer het zyne 

 „beurt wordt. Het valt mcnigmaalen voor, dat de Mieren- Roover, in 't maaken van 

 „zynen trechterachtigen kuil, groote zandkorrels, of klompen zwarte aarde ontmoet, wel- 

 «ken hy volftrekt in zynen kuil niet kan laaten blyven; dewyl ze den kleinen in zynen 

 „ kuil vallende Infedlen tot eene ladder kond«n dienen , om 'er weder uit te klimmen : 

 «derhalve werpt hy die, door middel van eene fpocdige en welgepafte beweeging van den 

 «kop, uit den kuil. Maar als hy eens grooter en zwaarder ftukken aantreft, welken hy 

 „niet magtig is met zynen kop uit te werpen, zo weet hy ze, door een gantfch nieuw 

 „en zonderling middel, uit den weg te ruimen. Hy begeeft zich ten eenemaal buiten het 

 „zand, zet zynen rug van achteren tegen den iteen , en tracht denzelven voort te fchuiven , 

 „of op te heffen. Hy verdubbelt daar by zyne krachten, en het gelukt hem eindelyk dien 

 „op aen rug te krygen. Dan houdt hy dcnzelven, door de gelykmaatige beweeging zyner 

 Mringcn of leden, in cvenwichtj 7,oekt met zynen kft een uapswyien opgang; klimt om 

 N 3 li°0S» 



