10» VERVOLG VAN DE BE SC HRY VING 



Ta*. 'er, zo als ik boven reets gezegd hebbe, een Infeft in den kuil komt; \vant 

 ^^ ^^ die herhaalde zandhagel maakt, dat het Infeét niet weder tegen de trechter- 

 achtige wanden van den kuil oploopen kan, maar noodwendig in 't middel- 

 punt moet nederzakken. Als hy voorts het gevangen Infeét uitgezoogen heeft, 

 ian werpt hy den romp ook aldus uit den kuil, zo wel als alle andere din- 

 gen, die 'er by toeval inrollen. 



S. 7' 



Al het bovengemelde hebbe ik zelf gezien en waargenomen; hoe veel 

 gcdulds 'er ook coe noodig zy. Het moeilykile is, dat de Mieren - Roover , als 

 hy ergens mede bezig is, zich eensklaps ftil en werkeloos houdt; zo dra als 

 men hem naderL Dit is my zo menigraaalen gebeurd , dat ik , fchoon ik zeer 

 wel weete, dat hy ook zien kon, nochtans van gedachten ben, dat zyn ge- 

 Mod zo teder is, dat hy een ondcrfcheid weete te maaken, of hem iets vy- 

 andigs nadere, dan of het een Infeél zy, dat hy overkan. In beide de geval- 

 len houdt hy zich terllond doodftil; echter met dit onderfcheid, dat hy in 't 

 laatfle geval met eenc open tang zynen buit verwacht, en in 't eerfte ten 

 eenemaal onder 't zand kruipt. Dat nu het gevoel ons Infeft daarin meer 

 dicne, dan 't gezicht, komt my uit de volgende opmerking waarfchynlyk 

 voor. Wanneer ik zomtyds, door middel van myn fcherp gezicht, van verre 

 ontdekte, dat myne Mieren - Roovers bezig waren met de uitwerping van 't 

 Zand, en ik naderen wilde om zulks van naby te befchouwen, hielden de- 

 zelven altoos op ; fchoon ik 'er nog wel 4 voeten af ware , wanneer 't hun 

 hygevolg niet mogelyk was my uit den kuil te zien. Dit baarde my aanvangk- 

 lyk veel verdriets: doch de tyd leerde my eindelyk, hoe ik myn oogmerk 

 konde bereiken. Als ik voomam, een aanfchouwer hunner werkingen te zyn, 

 bleef ik 'er kort by, en hield my een tydlang zeer ftille,- waarop zy dan 

 hun werk weder aanvingen, fchoon ze my wel befpeuren konden. Vermits 

 jiu onze Mieren - Roover met veele hairen bezet is, gclyk wy liraks zullen 



zien , 



,,hoog, en draagt in dier vo?ge den ftecni of de brok aarde, tot op een goeden afHand 

 „van den kuil, dien hy vervolgens; wederkeerende , voltooit. Gebeurt het z,omv»ylcn, dat 

 „hem de fieen, ondanks z.yne inoeite en pooging om hem te behouden, by ongeluk 

 „on'valt, als hy byna boven aan den rand van den kuil is, zo ftoort hy zich daar niet aan; 

 „gaat naar beneden, zcekt den fteen weder op, werkt hem nogmaals op den rug, kl'rat 

 „wederom de trappen op, werpt hem buiten den kuil, en herhaalt den voorigen aibcid. 

 „Zyn geduld daaromtrent is onbefchry velyk ; m^n heeft hem tot levcnmaalen toe dien arbeid 

 „zien hervatten, vermits hem de fteen zo dikwyls ontviel. Dus zou hy den Aanfchouwer, 

 „hem vol verwor dering en 'mcdthJen makkende , eenc fchets konnen venoonen van de 

 „Fatcl van den ongekikkigen SifypLus ; die genoodzaakt was een giooten fteen op zyne 

 »fchouder boven op een Lcig te draagen, en 't verdriet had, dat hem dezelve, wanneer 

 „hy den Lcrg beklommeu hid, telkens ontviel,' waar op hy zynen arbeid weder «oeft 

 «tJicrvatteD.» 



fw (.£ EM A N W. 



