DER RUPSEN EN VLINDERS. 115 



hunne behuizing verborgen Mieren -Roovers bewaarde, na dat dczelven uitge- T.ib. XX. 

 broken, en als gevleugelde Schepzels te voorfchyn gekomen waren. Zy kwa- 

 men my ten eerllen, zo ten aanzien der koleure, als der geftalte, gantfch 

 anders voor, dan de Zandkorrels,- zo dat ik ze daar niet voor houden konde; 

 en dewyl my, by de cerftc ontdekking, en eene naauwkeurigcr befchouwing, 

 terltond inviel, dat het mogclyk Eieren waren; zo was het naaltc, om van 

 de vvaarlieid der zaake overtuigd te worden, dat ik eenige \A'yfjes opende: 

 en zulks doende, vond ik even diergelyken in 't lyf vandezelven; alleen met 

 dit onderfcheid, dat ze iets weekcr en bleeker van koleur waren. Ook 

 zag ik dat ze , fchoon elkander zeer gelyk , nochtans eene verfchiilende grootte 

 hadden; waaruit zich het onderfcheid des Geflachcs ook airede laat befpeuren. 

 De aS^e Fig. vertoont ons dezelven in hunne natuurlyke gedaante en grootte; f,^, og. 

 en in de sy'te Fig. is 'er één dier Eieren by vergrooting afgebeeld,- om de e» 29. 

 waare gedaante en koleur des te duidelyker af te maaien. Het dikfte einde is 

 het gedeelte, dat het eerft uit het geboortelid komt, en waarfchynlyk breekt 

 de Worm, by 't uitkruipen, ook daar ter plaatze door. Derzelver koleur is 

 blinkend, roodachtig, zandverwig; doch aan 't voorde en dikfte deel valt ze 

 in 'r roozenverwige ; ook ziet men aldaar een breeden donker- rooden ftreep, 

 die het Ei als een hoepel omvat. 



T'oen ik nu eenmaal verzekerd was, dat ze wezenlyk Eieren myner Land- 

 Nimphen waren, wenfchte ik niets meer, dan 'er de jonge Mieren - Roovers 

 uit te zien voortkomen. Derhalve zocht ik ze allen op het vlytiglle in 't Zand 

 byeen, en deed ze in een anderen bak, met zuiver wit zand; maar zy bleeven 

 zo als ze waren, wel veenien dagen of drie weeken liggen; en wanneer ik 'er 

 na dien tyd weder één van opende, zag ik, dat het vloeibaar Sap, 't welk ik 

 by myn eerde onderzoek daar in gevonden had, ten eenemaal verdroogd, 

 zwart en hard geworden was; en zo Hond het ook met alle de anderen ge- 

 fchapen. 't Is des te vemweden, dat ze niet bevrucht zyn geweeft; ook was 

 zulks niet wel mogelyk: want in het vcrblyf, daar ik ze uitgenomen had, 

 waren zo vcele Nimphtn van beiderlei gcflacht te gelyk uitgebroken, dat 'er 

 geen gcr.ocgzaame plaats voor de paaring overbleeve; en by nacht, wanneer 

 ze de meelle levendigheid vertoonden, waren ze zo onaifiig, dat ze elkander 

 buiten twyfill, in de bezigheid van haar gedacht voort te planten, verhinderd 

 hebben. De Heer De Reaumur, die anders by ieder Infeét alles ten naauw- 

 keiirigÜe wid waar te neenen, is niet gelukkiger geweed dan ik; hy heeft 

 ook de paaring onzer Nimphen nooit gezien, maar, even als ik, haare Eie- 

 ren wel gevonden ; en befchryft ze ten naadenby op gelyke wyze ; behalve 

 dat hy zegt, dat ze in 't midden op zyn dikde zyn; hetwelk, zo als reets 

 iiangetoond is, van de mynen niet gezegd kan worden, 



P 6 5, 33- 



