DER RUPSEN EN VLINDERS. 129 



bovenvleugels een driehoek of fluithoek,' en voor denzelven fhat het voorlyfTAB. 

 ef bordduk ; dac een aan de hoeken afgeftompc vierkant vertoont. De beide ^^^^' 

 voorde hoeken fleeken cenigzins uit, en tuilchen dezen zit de kleine kop, 

 zonder hals, met eene nederwaarts geboogen fpits; waar in de fteek- zuiger 

 verborgen, en, v/egens zync tederheid, naamvlyks kenbaar is. Ook fchynen 

 de beiVle blinkende roode oogen, dcvvyl de Kop zo diep in 't Borftftnk zit, 

 in 't zelve te (laan. Voor aan den kop hebben ter wederzyde de beide Vang- 

 pccten hunne inleding; welken, zo ze ook niet tot loopcn en vallhouden 

 dienden 5 met gr&oter recht Armen genoemd konden worden. In de 8 ''e Fig.'S\ ^ 

 iyn ze met bb. getekend. Men ziet dezclven dikker dan de beide overige ^'" 

 paaren; van welken het eerlle, of, zo men de armen mede onder de pooten 

 wil rekenen, het middelfle paar het kortfle is; waartegen het achterfte paar 

 wel zo lang uitvalt, als het voorflc. Doch deze vier laatlle pooten zyn zo 

 dun en rank, dat ze tot de roeijing weinig kennen dienen; het welk ook 

 de oorzaak is, dat deze Waterluizen langkzaam zwemmen. Die pooten hebben 

 hunne inleding van onderen aan 't achterlyf, en zyn aan 't uiterile einde met 

 twee kleine by elkander llaande klaauwen voorzien. 



Alhoev/el deze infeden weinig fchoonheids bezitten, trekken zy toch aller 

 oogen tot zich, zo dra zy hunne vleugels openen; nademaal de bovenvlakte 

 van 't achterlyf met eene zeer fchoone, dof hoogroode kaneel - koleur vercierd 

 is, gelyk wy in de gemelde %^i Fig. aan een vliegend Wyfje ontdekken. 

 Deze roode koleur verdwynt ook niet, al wordt de VVaterluis, na den dood, 

 nog zo lang bewaard. IntufTchen is ■ evenwel alken het grootlle gedeelte dezer 

 bovenvlakte met eene diergelyke roode verwe overtoogen; want voor aan 

 naar 't borfllhik toe , ter plaatze van den fluithoek , is de grond zwart , en 

 in denzelven befpeurt men wederzyds een overdwars flaJinde helder punt; 

 waartegen, op ieder inkerving van 't lyf, altoos in 't midden eene zwarte, 

 verdreeven , ruitvormige vlak te zien is. De beide Ondervleugels heb- 

 ben een doorzichtigen , bleek -bruinen grond, en derzelver groffte aderen, 

 die by de inleding 't breedfle zyn , hebben ook eene kaneelverwige roode 

 koleur. De twee bovenvleugels in tegendeel vallen wat langer en fmaller uit; 

 hunne grond is aardkoleurig,* en aan 't uiterfte einde ziet men ze van 's gely- 

 ken eenigzins doorzichtig: doch derzelver zonderlinge gedaante en gefteltenis, 

 in den omtrek, is beter uit de Figuur op te maaken, dan te befchryven. 



Het voedzel onzer Waterluizen beRaat in andere Water -Infeftcn; en ze 

 behoort by gevolge tot het getal der Roof-Infeden. Als haar een Infeft na- 

 dert, dat ze oordeelt te konnen overweldigen, zo houdt ze zich doodililJe, 



Zde Deel. ijle Stuk. R zo»' 



