OER RUPSEN EN VLINDERS. 903 



dien men voorwaarts naar de inleding roe ziet, waar tegen de voorlle rand Tab. 

 een geelachtig -oiyfiiolcurigcn zoom heeft; en aan den achterften rand begint, ^^''^^^^' 

 by de inlcding, cene brcede vlak, van dezelfde koleiir, die fpits uitloopr. De 

 iets kleiner ondcrvleugels zyn ten naallcn by even zo gefield, als de boven- 

 flcn; hoewel hun de winkelhockvormige ilrcep ontbreeke, terwyl de purper- 

 roode rand, die aldaar eenigzins fmaller is, een fmailen, witten zoom heeft. 

 Diciivolgende hebben de vleugels van dezen Vlinder geen vedcrftof, dan al- 

 ken ter plaatze, daar ze ondoorzichtig bevonden worden. Het voorlyf en de 

 kop zyn daarentegen des te digter met een olyfkoleurig vederftof bezaaid ; aan 

 de drie eerlte leden van 't achterlyf is dit Hof fchoon purperrood ; en in de 

 diepe inkervingen fchynt 'er iets zwarts doorheen; ook flaat 'er in 't midden 

 van 't derde lid een wit flipje. De beide daar op volgende leden hebben eene 

 meer donker -geele, dan olyfkoleurige grondverwe,* ter zyden is eene hoog- 

 geele vlak, als eene bezooming; en in 't midden van het bovenfte lid ziet 

 men eene zwarte vlak. Het laatlle lid van dit achterlyf, langer en fmaller, 

 dan de overigen, en bykans pinnenvormig , is in 't midden donkergeel, en 

 aan de zyden zwart bezoomd. Dit alles geeft onzen Vlinder niet alleen een 

 zonderling, maar ook een fraai voorkomen. Zyn zuiger, dien hy te zamen 

 gerold draagt, is tamelyk lang, v^^anneer hy denzelven, by 't zoeken van zyn 

 voedzel, uiclteekt; en de fprieten zyn, gelyk aan de meefte Vlinders dezer 

 Clafle, kolfachtig. 



s. 2. 



De 3^2 Fig, vertoont onzen Vlinder in eene zittende geflake. Hy komt v\pt^, s, 

 alles met de voorige Fig. overeen, uitgenomen dat de deelen, die aan den 

 eerften purperrood zyn, aan dezen meer in 't zwart vallen. De zes pooten 

 van beide deze Vlinders waren , inzonderheid aan de bovenfchenkels , mee 

 hairen bezet, en voorts redelyk dun; de ondervlakte van 't lyf was helder- 

 geelachtig wit. Of nu het onderfcheid der roode koleur hier het ondcrfcheid 

 des geflachts te kennen geeve, kan ik niet bepaaldlyk zeggen: want het ach- 

 terlyf, dat anders hieromtrent tot een kenteken dient, was aan beiden even 

 dik. 



De ongemeen Jchoone , groene , met veele Carrnyn - roode vlakken 



ver ei er de Staart-Rups; op de Appel- en Wilgehoomen 



aazende. 



S. 1. 



Vermits ik verfcheiden reizen de moeite genomen hebbe, om deze Rups, 

 Cc a in 



