24« VERVOLG VAN de B E S C H Pv Y V I N G 



Tab. welke bykans eene Latynfche W, formeerde. Aan ieder zyde van den bek 

 XLVin, yg^tQonde zich een langkwerpig - geel , benevens een hoog-rood vlakje. Het 

 gantfche lyf was van eene ongemeen fchoone en aangenaame grondverwe; 

 welke aan de zyden, van onderen naar boven, uit het grasgroene in 't geele 

 verdween; en vervolgens, naai- den riig, bleek blaauwachtig groen wierd. .Over , 

 den rug liepen , van den kop af tot aan 't achter einde , twee digt by elkan- 

 der ftaande , vi'itte liniën. In de twee eerfie ringen zag men , onder aan de 

 zyde, byna als aan den bek, een rood, en kort daar by ccn geel vlakje, van 

 welken echter 't laatfte iets grooter was, dan 't eerde. De daarop volgende 

 ring vertoonde niets by?:onders,* doch de anderen waren mee zeven fchoone 

 geele en roode fireepjes vercierd,- zo dat onze Rups, ten aanzien van dezen, 

 tamelyk veel overeenkoinlt hadde met de Linden Rups, in de eerfte Claflè 

 der Nachtvlinders op Tak II. afgebeeld. Van den laatlten ilreep af, loopt 'er, 

 rondsom den Staartklep, een geele zoom; welke veroorzaakt, dat ze van 

 achteren eene fpitze flep vertoone. De wederzydlche negen Luchtgaten waren 

 wit; en behalve dezen zag men nog eene andere rei tedere witte puntjes. De 

 zes voorfte fpitze klaauwpooten hadden eene eenigzins hoogroode koleur; 

 waartegen de overige tien (lompe poocen fchoon geelachtig - groen , en van. 

 onderen rood bezoomd waren. In 't kruipen was deze Rups zeer langkzaam, 

 en in 't zitten hield zy den kop ,- benevens de voorfte leden , wat om hoog. 



De bleek - bruinachtige , blinkende Rups, met den zwarten 



Kopy en even zulke Nafchuivers en IVratjes ; behoor en de 



tot de tiveede Clajje der Nachtvlinders ^ en genee- 



rende zich in V vermolmd Hout, 



§. 5. 



Dat niet alle foorten van Rupfcn van bladeren en gras leeven, maar dat 

 zommigen ook het Hout tot fpyze gebruiken, blykt nier alleen asn de groote 

 Hout-Rups, welke ik in 't eerile Deel, in de tweede Claiïe der Nachtvlin- 

 ders op Tdb. XLVIU. afgebeeld, en befchreeven hebbe; maar ook de beide 

 F'^- <o volgende Rupfen konnen hier van tot een bewys dienen. De eerde Fig. 4. 

 wierd in den Zomer van 't jaar 1743, door een Doodgraaver, in 't vermolm- 

 de Hout van eene Doodkift, die hy op het Kerkhof had uitgegraaven , ge- 

 vonden, en by my gebragt. Om ze nog langer in 't leven te behouden, be- 

 zorgde ik haar eene party van diergelyk Hout; het welk zy ook een tydlang 

 fmaaklyk nuttigde. Nochtans ftierf zy eindelyk ; en miffchien alleen daarom , 

 dewyl my toen nog onbewuft was, dat zodanige Rupfen, die zich gaeme in 

 eene vochtige aarde onthouden, ook daarin opgekweekt moeten worden. Zy 

 verdroogde van tyd tot tyd, en ftierf eerlang. Ik hebbe haar federt dien tyd 



