8 



Sijngnathus brevirostris Rüpp.^ Sijngnathus spicifer t^iipp. en Hippocampus fuscus Rüpp. in 

 de Roodc zee. Zoo zijn, die van dcu Indischen Archipel mcdogcrtkend , thans reeds meer 

 dan 80 soorten van Lophobranchii van de tegenwoordige schepping Lekend^ waarvan onge- 

 veer V^ gedeelte den Indischen Archipel bewoont. In de Jïide uilgave van het Sijste- 

 ma Nalurae^ dat is, op het einde der vorige eeuw, werden nog slechts 10 soorten dezer 

 orde van de gehcelc aarde vermeld en gelijk in een halve eeuw de kennis ten dezen ver- 

 viervoudigd is, laat zich vermoeden, dat de thans bekende soorten, vooral die der betrek- 

 kelijk nog zoo weinig onderzochte Aziatisclie, Australische en Polijnesische wateren, nog 

 slechts een gering gedeelte uitdrukken van de daar levende vormen. Dit laat zicii daaruit 

 reeds opmaken, dat mijne waarnemingen alleen reeds het aantal bekende soorten van den 

 Indischen Archipel meer dan verdubbeld hebbeu. 



Bij de nasporing dezer diertjes doen zich meerdere zwarigheden op, welke men ten op- 

 zigte van de meeste visschcn uit de overige orden niet kent, en mogen al sommige soor- 

 ten door het treffende van hare gedaanten reeds in vroegere tijden de aandacht van na- 

 tuurkeftners en liefhebbers hebben gaande gemaakt, zulks is toch meer het geval geweest 

 met de soorten van Hippocampus en Pegasus, en de onderlinge gelijkenis van zoo talrijke 

 soorten van Sijngnallius, Acus en Solegnathus heeft vele soorten als eene enkele doen 

 beschouwen. Daar bovendien de meeste soorten, door hunnen geringen omvang en lioorn- 

 aclitig bekleedsel van het ligcliaam, geene waarde hebben als voedingsmiddel en door de 

 visschcrs worden weggeworpen, tenzij bij die volken, welke gelieimzinnige krachten aan ze 

 toeschrijven, hetzij als opwekkende op de geslachtsorganen (op vele plaatsen van Java), 

 of als talismans (Nieuw-Zeeland), worden zij eensdeels minder gevangexi met de gewone 

 viscbgereedschappen en ten andere, zoo ze al gevangen worden, niet op de markten te 

 koop gebragt. Van daar, dat het reizenden natuuronderzoekers, die gewoonlijk slechts kor- 

 ten tijd op eene bepaalde plaats verblijven, slechts zelden gelukt de in het door hun be- 

 reisde gewest levende Zeenaalden, Zeepaardjes en Zeedraakjes magtig te worden en dat 

 waarschijnlijk verre weg de meeste soorten van den Indischen Archipel zoo wel als van alle 

 zeegewesten builen Europa en Noord- Amerika, nog volstrekt onbekend gebleven zijn. 



Voor zoover de tegenwoordige kennis der gcographiscUe verbreiding van de Troskieuwige 

 visschen zulks aantoont, zijn de geslachten Sijngnathus en Hippocampus kosmopolitisch, ter- 

 wijl de geslachten Pegasus en Solenosloma tot den Indischen Archii)el en de zeeën van China 

 en Japan schijnen beperkt te zijn^ en het geslacht Acus Will. Swains. , kenbaar aan de 

 afwezigheid van borst-, buik-, aars- en staarlvinnen, niet schijnt gevonden te worden bui- 

 ten Europa en den Atlantischen Oceaan. 



De orde der Troskieuwige visschen laat zich in drie natuurlijke familiën splitsen, welke 

 ik voorstel te noemen Sungnatiioïdei , Pegasoïdei en Solenostomatoïdei. Tot de eerste familie 

 behooren de geslachten Syvgnathus , Acus, Nerophis , Sole(j7iathus , Hippocampus en Cala- 

 mosComa, terwijl de Pcgasoïden tot nog toe slechts door het geslacht Peyasus en de Sole- 



