10 



Deze familiën zijn door gewigtige karakters van elkander onderscheiden. De Solenostoma- 

 loïden komen mij voor in verwantschap Ie staan lusschen de Sijngnathoïden en Pegasoïden. 

 De Pegasoïden schijnen ook den embrijozak te missen^ welke bij Solenostoma door de buik- 

 vinnen gevormd wordt en zich bij de Sijngnathoïden onder de buik- of staartschilden be- 

 vindt. Bij Hippocampus bevindt zich de raebrijozak altijd onder de staartschilden; — bij mijne 

 soorten van Sijngnathus en Solegnathus^ onder de buik- óf staartschilden. Bij Sijngna- 

 Ihus boajaj Sijngnathus helerosoma^ Sijngnathus deokhaloïdes^ Sijngnathus brachijurus^ zijn 

 de zijdelijke buikkielen hoornachtig benedenwaarls verlengd om den celachtigen vliezigen 

 ei houder een hard kanaal te schenken^ dat zich van den anus tot aan de voorste schilden 

 van den romp uitstrekt, en bij Sijngnathus deokhatoïdes zijn deze verlengsels groot genoeg 

 om het geheele kanaal te sluiten. 



Bij Sijngnathus haematopterus daarentegen bevindt zich de eihouder^ die eveneens cel- 

 achtig-vliezig is^ onder de 14 tot 17 voorste staartschilden en wordt slechts door een' vlies- 

 achtigen zoom, die van de onderste staartschildkamraen afgaat, beschut. Dergelijke organi- 

 satie vind ik ook bij Sijngnathus gastrotaenia en Sijngnathus carce. 



Bij Sijngnathus pelagicus bevindt zich de eizak evenzoo onder de voorste staartschilden, 

 doch de onderste staartschildkielen zelve zijn er even als de buikkielen bij Sijngnathus 

 boaja enz. verlengd en schenken den eizak een beenig kanaal. 



Bij Solegnathus Blochii bestaat de embrijozak slechts uit een celachtig-vliezig weefsel, dat 

 zich van den anus tot aan het tweede rompschild uitstrekt en zijdelijk niet beschut is en 

 waarin de eijeren geplaatst zijn als in de cellen van eene honigraat. Bij een specimen van 

 178'" lengte tel ik 190 dier eijeren. Volgens hetgeen ik bij de soorten van Sijngnathus 

 en Solegnathus mijner verzameling waarneem, schijnt de plaatsing van den embrijozak 

 afhankelijk te zijn van de betrekkelijke lengte van den staart, zijnde bij alle soorten, 

 bij welke de staart veel langer is dan de romp, de eitjes aciiter, — bij alle soorten met 

 belrel^kelijk )i.orten staart, vóór den anus geplaatst. 



Ter bepaling der soorten van Sijngnathus, vindt men voortreffelijke kenmerken in de 

 lengte-evenredigheden van romp en staart, in de getallen hunner schilden, in den vorm 

 en bewapening der schildkielen, in de lengteverhoudingen tusschen kop en ligchaara en 

 lusschen snuit en achteroogkuilsgedeelte van den kop, in de bewapening van den kop, in 

 de achterhoofdskielen, in de getallen der rugvinstralen en in de inplanting der eerste rug- 

 vinstralen vóór, boven of achter den anus. Van deze kenmerken heb ik inde hier achter 

 volgende beschrijvingen zorgvuldig gebruik gemaakt en daardoor is in den regel de her- 

 kenning der .soorten gemakkelijk, zelfs zonder hare kleuren te kennen, die zoo ligt verlo- 

 ren gaan en vooral bij de kleine soorten van Sijngnathus moeijelijk zijn te bepalen, indien 

 men ze niet in vcr.schen toestand ontvangt. 



