XXVllI Mo>EM)A EDITORIS. 



(Jiversa olijecfa uno oc(Itnif|Uc et triviali et spocifico nomine diceret; — fiiiailet praetcroa ipsa horum spccifz- 

 corum (f. dio^nwsticnrum) nominum ratio, quao atl vitandas confusiones aptis.sima Linnaeus uttifjue comnien- 

 dabat tiuae aliis oninibus praefcrebat, et quibus nionife^to invitus et necessitati cedens nomina trivialia adjecit. — 

 Concetlendum contra est, viruiu contrahendi potius , quani discernendi studio in re botanica faventem 

 fiacpissimc subsumpsisse formas pristinae cuidam affnies ac similes, serius allatas vel in itinere visas aut ex 

 autoribus tantum ci cognitas, ne specierum numerum augeret. Id quod hodieque ab ipsis ccleberrirais et summa 

 autoritate praeditis botanicis tieri solet. Sed tunc quoque unam formam primariam menti ejus obver- 

 satam csse sana critice statuat necesse est, licet boc vel illud. synonymum , haec vel iila serius ad- 

 jecta observatio forsan propterea exclndenda sint 



Ohi. 1. Siiiiilitcr Friesius fyov. p.AO.J. „ Facile largior, Linnacum (cui non uhjque subtiles et strictiores limites et 

 difTerentias eraere licuit inmicnsus studtorum aniNitus, imleque in generibus intricatissimts habituales ilifferentias praecipue pru- 

 posait) pere^rinas plantas suh eud. nomiite cum Succica comprehenJi potuisse , cum idum ah accuratissimls nostri aevi Butanicis 

 factum viilimus ; veniiu nostrum est, ejus optimam ct primariam formam eruere, ejusque species, nt ipsc 

 Si inter vivos esset, interpretarL" 



Obs. 2. „ f/otnaetis laxum sui aeti, ut saepe nosfriy species detenninandi geninm perspiciens ^ omnla e novo construxiti 

 (et quis non miretur, citm in his tam multa et eximia praestitisse?) ^ — ubi xcro tHffrreutias non rite perspexit , ipsCy in Htteris 

 ad Uallerttm, fatetnr, se diversas species conjnngere, quam varietates distinguere maiie, Hinc, ubi spccics 

 Liiaiaeanae collectivae suntt — vta eclectica procedcndum." (Fries JVov. j). ^.J 



9, ERRORES LINNAEANI non studiose conquirendi et proclamandi sunt, ubi ipse scrius sese 

 emendaverit et ad certitudinem pervenerit (ut in Rumice acuio, Jntholyza O(nonia), vel ubi nos plures quara ille 

 forraas distinguere didiclmus. — Nec re vera, nisi textui mutatio ejusmodi inest, diversas plantas diversis editio- 

 nibus intellectas exislimare fas est. Confusiones illac Linnaeanae, quas vocant, pliaiitomata mera plerum- 

 quG sunt , a quibus deterreri nolimus. 



Obs. 1. ,,Liiinaeus contruversils ... multis modis arisam d^Jit. Kon is sum , qui metuam , examen integrum criticum laudi- 

 bus Linuaei immortalihus aliquid detrahere, quamquam exinde factle patet, species tpsi in generibus oh specierum multarum ha- 

 bitu consimilium afGnitatem intricatissimis uun scmper fuisse fixe determinatas s. acute limitatas ; aliam alterius loco successu 

 temporis substitutam {ut in Rosa pimpinellif. , Eglanteria , Rumicibus); synonyma et de6nitioncs ad diversas species spectare; immo 

 ipsum aliam definire plantam , quam revera, memoria et habitu fidens, indicare voluit." (Fries Noc. p. 94. ^ — Ex al~ 

 tera tero parte probe tenemlum, id in pancissimis tanlum statuendum esse, et quantum /icri possit, quodvis aliud potius critices auxi- 

 lium , illaesu quidem ceritute , adhibendum esse. 



Obs. 2. Injuste et plauc absque rutiune saepe confusiones Linnaeo tribuebunt ipsi confusi scriptores: easque aride propagare 

 solebunt noiorum nuininnm sfmliosi botauici. — Ita Ballotam niyram, nulto loco dubiam apud L., in Sp. I. aliam fpiam 

 in Sp. II. intefiiyi auttfmarit Sinit/iitis , licet tota §. intcip-a hinc rccusa sit , soliim ttdditis verbis „ c a I. acuminatis^" quae 

 logice et diatjnosticc addi jubebant, quttetpie ipsissima, si opus esset, indicarent, quamnatn antea plantam habtterit IJtmaetts. Cuusa 

 tero rejtreheusiunis in eu positu , qttod tpse Smithius in Engl. bot, falsatn B. nif/ram pinxerit ^ erroreintpte Linnaei inaisare maluif. 



— B. alba vero in Fl. S. II. ,,cal. truncatis" distincta optimeque descripta est, eafpie tuta §. e Ft. S. in Sp. II. iintnu- 

 tata ntiyravit. Jum Frtesius , contra diufpiosin , confra syn., contra locum natalem u recentiurib. prubatum , B. atbam Ft. S. 

 provar. albiflora B. vulijaris (ctii ipse cal. subulato-aristatos tribuitj , B. album Sp. p4. cero (i. e. eandem ptunfain) 

 pro var. aibifJora B. foetidae (cal. rutitndatu -diiatatis) exhibet I — Aiiud exemplar itidibrit critici in Carice teporina h. 

 vituperacit ^Vahienlierf/ius : „Haec in sylvatica parte crescit, ubi Linnaeus ipse suam C. leporinain lei;it: sequens species au- 

 tem in solis alpibus occurrit , ubi se nunquam eam vidisse praedicat. Exinde et ex Iierbariu Burseriano certtssimum fit , quod haec 

 Ipsa Liunaei origtiialis est; sin niinus, nulla miiii adest ratio , repudiandi certam plantam e Flura Succica , et quaerendi incer- 

 tame Flora Lappontca. Estne id umhram quaerore ? IVum in prima adolescentia ipse sttas plantas fixe deteriiiinatas hitbuit ? 

 Cur non melius pro certo accipere id, {piud sub ciriii aetate certum determinavit ? praecipue Florae Suecicae plantas, et repitdiandum 

 solummodo confitsiunes . fptas senex intruduxit ?'' Wtthtenb. lapp. p. 226-9. — E;idem ratio erttt in Costo arabico (ubi ntmni^i 

 syn. Jacquini, non inspecia tabttlti in S p. II. adtlitHtn , tlelenthtm est) , At/rostide stoloni fera et capillari 

 aliisque. Persacpe uileo Saecici autores hodie ntagis dubii sunt ipso Linnaeo , ut in Broino rttcemoso , Chenupudio viridi, Vero- 

 nica maritimfi, AHsinute ntttunte, Arenaria viedia , Galio ochruleuco , Rumicibns, Cerustiis. 



Obs. 3. Linuaeus [qui dum propriae mentis indulem depiugit , ipse fatetur : „ Iiicepfa npera ad finem perdiixit nec in 

 opere respex it"^ tardus erat in corrigendis erroribus suis, et saepe tn iis ad terininos vitae perseveravit (ut 

 ifi Carice uli ij inosa ). — Ubi vero sese correxit , ibi tacite tantum mutavit mutanda, raro ipse id iudicans. 

 £Fursan tirones a Sjstemate deterrere uuluit crebrius indicatts correctionibus , gnaros autem et peritos ea prioribus libris inspectls 

 inventuros esse existiniavit. ] Hinc pennulta ipsius svnonyma hodieque dubia sunt , maxlme ex prioribus operibus, et permulta ab 

 iis Itutanicis ignorantur , qui unicam editiunem sequi soleut, Interduni adeo diaguusis ex novo specimiue vel nova icone mutata 

 cst , — non semper bcne. ut in Onunide Cherleri , Amomo Cardamomo. — Eaque res maxime videtur expetere editionem com- 

 paratnm et editionuui disctepantia iustructam. 



10. OMISIT Linnaetis e propriis pauca genera (de quibus ecrimns Cap. II, sub I, 1-18) et plures species : 



— ex liorto Cliffortiano muitas (Sd^ e quifnis plurimas interpretari potuimus), item e\ Kl. Zejl. (197, e quibus 

 iamcn plmimac crant ipsi incognitue ) ^ singulas e Vir. Ciifr., Hort, Ups. etc, \n Suecicis plantis magis sibimet 

 ipsi coufisus {tcstatur Carex ulig.!)^ pauca tantum serius omisit, cxceptis F'ungis 28, et duobus Lithophytis; cx 

 ipsa Klora Lapponica dubiae sunt 6 vel septem. — Adeo ipse, ut in Ophr, lillfolia, plantae olim descriptae : „7ion 

 memini^* adscripslt in Sp. pl. — Sed quod e Sp. L (luoque, et maxime e S. X., tot species (hodie a botanicis 

 ignoratas, immo praetcrvisa>) omiserit, ipsi mirati sumus. E (juibns raultae bonae sunt, et ex parte serius resti- 

 tutae, ut Atragcne sibirica^ Mtsembr. auieum, Bombax reUgiosa ^ Phlomi^i itutica^ Ononis arvensis et pusilla, 

 Mnus incanay Mcntha veriicillata ctc; — allae non expUcandac, ut P/njUis indica, Barrcria^ Tcucrium Pseudo- 

 chamacpitys^ Ixia alba , Panicum cijnosuroidcs et rcpens; — allis vitiuni tacite correctum subest, ut iu Mimosa 

 purpurca S. .Y., quac Gleditsta est, /InagaUi capensi, quae Pacderola, 



Obs. Linnaeus longe plures, quain sjstematicis operibus proposuit. plantas c o j; no vc ra t, aliena cautisshne tantura recipiens. 

 Ita v. c. iii epistoUs ad Burmannum amltas specics Durmanniauas hodie minus cognitas citavit, et in diss. de herbariu Amboi- 



