LXXII 



Het plan eener gedachtenisviering vond bij onze leden 

 geen onverdeelden bijval. Slechts niet meerderheid van één 

 stem ging het door. Toch was het aangenomen, en uw be- 

 stuur had voor de uitvoering te zorgen. 



Over den vorm kon geen verschil van meening zyn. Zoo 

 ooit, dan kwam het nu te pas, gebruik te maken van het 

 recht, in art. 13 van ons reglement der Akademie toegekend, 

 het recht om een plechtige vereenigde vergadering in het 

 openbaar te houden, tot wier bg woning de Koning en de 

 leden van het Koninklijk huis wierden uitgenoodigd. 



Aan zulk een vergadering waren van zelf groote uitgaven 

 verbonden. Ze uit ons subsidie, al was dit met een belang- 

 rijke som verhoogd, te bestrijden, daaraan viel niet te den- 

 ken. Zonder een buitengewone tegemoetkomst was de uit- 

 voering der zaak onmogelijk. 



Aan uw Algemeenen Voorzitter en uw Algemeenen Secre- 

 taris werd door het Bestuur de taak opgedragen, persoonlijk 

 bij den Minister van Binnenlandsche Zaken op het verleenen 

 van zulk een tegemoetkomst aan te dringen. Aangenaam was 

 mij vooral die missie niet. Ik had te pleiten voor wat ik 

 zelf niet wenschte. Toch moest ik optreden; ik kon in elk 

 geval een getrouw mandataris zijn. 



De taak bleek zeer licht. Ik had geen kracht van overre- 

 ding noodig, want er werd geen enkel bezwaar gemaakt. Wij 

 vonden bij den Minister een verrassende bereidvaardigheid. 

 Mocht het onraadzaam wezen, nu pas het subsidie onzer in- 

 stelling verhoogd was, weer een verhooging, al was het slechts 

 voor één jaar, op 'slands begrooting aan te vragen, op an- 

 deren weg kon het doel worden bereikt. 



Op de eene verrassing volgde de andere, maar nu in te- 

 genovergestelden geest. De Akademie ontving weldra van den 

 Minister den volgenden brief: — 



'sGravenhage 8 Dec. 1876. 



»Na overweging van de vrai;en mij door eene Commissie 

 »uit de Koninklijke Akademie van Wetenschappen gesteld 



