(4) 



van onze oude geschiedenis, dat in de Aloude Staat ter sprake 

 gebracht, maar meer ter loops behandeld was. De vry al- 

 gemeen heerscliende meening dat marken of gemeene gron- 

 den alleen in die streken van ons land gevonden werden, die 

 door Saksers bewoond zijn geweest, wordt daarin wederspro- 

 ken. De schrijver put uit de oude Friesche wetten en andere 

 documenten de bewijzen, dat gemeenschappelijk bezit en ge- 

 meenschappelijk gebruik van land van de oudste tijden afin 

 Friesland, Groningen, Oostfriesland, ook in Holland heeft 

 bestaan, en voert Caesar en Tacitus aan om met hun getui- 

 genis te staven dat marken onder verschillende benamingen 

 eene algemeene maatschappelyke inrichting der Germaansche 

 volken geweest zijn. 



De schrijver weuschte het oordeel zijner medeleden over 

 zgn betoog te vernemen. Aan dien wensch is, voorzooverre 

 mij bekend is, niet voldaan, omdat het stuk hier niet is 

 voorgelezen en er dus voor gedachtenwisseling geene gele- 

 genheid was. Mogelijk is dit stilzwijgen de oorzaak geweest, 

 dat hij na 1865 geene andere oudheid- en geschiedkundige 

 bijdragen aan de Akademie heeft afgestaan. 



Aan lust tot werken ontbrak het hera anders ook in latere 

 jaren niet. Dit getuigen de Bijdragen tot de geschiedenis 

 en oudheidkunde, inzonderheid van de provincie Groningen, 

 die hij met de lieeren !f. O. Feith en W. B. S. Boeles van 

 1864 tot 1875 heeft uitgegeven. In de tien deelen van die 

 verzameling worden meer dan vijftig grootere en kleinere 

 mededeelingen van den ijverigen navorscher gevonden. Meest 

 allen hebben betrekking op het gewest en de stad, waar zijn 

 wieg heeft gestaan en waar zijn graf is te vinden. Te recht 

 zou hij dus de woorden van Cicero: Patria propitia sit ; habet 

 a nobis, etiamsi non plus quam debitum est, plus certe quam 

 postulatum est (ad Att. II, 9), op zich hebben kunnen toe- 

 passen. Hoe weinigen is het vergund met eene zoodanige 

 lofspraak van het tooneel der wereld af te treden. 



