( 15) 



kiemen de onbestemde zucht te trachten ook mij zelven een 

 naam te maken. 



Toen ik genoodzaakt was een beroep te kiezen, en de 

 school had moeten verlaten, lachte mg het meest toe eenig 

 studievak, onverschillig welk. Ik was tot het bewustzijn 

 gekomen, dat my als het ware nog alle kennis ontbrak. 

 En hoe, meende ik, kon ik meerdere kennis verkrijgen, wan- 

 neer ik niet genieten kon van verder en beter onderwijs ? 

 Bovendien was m^' het hoofd eenigszins warm gemaakt door 

 ter mijner kennis gekomen betuigingen van onderwgzers en 

 van een predikant der gemeente waartoe mjjne ouders 

 behoorden, dat het jammer zou zgn indien ik niet tot eenig 

 studievak kon worden opgeleid. 



Maar bij de beperktheid van de middelen myner ouders, 

 kon er geen sprake zijn van opleiding tot hooger onderwijs. 



Een gedeelte van het ouderlijk huis werd bewoond door 

 een apotheker, Bertram Brachet geheeten. Van mijne 

 vroegste schooljaren af aan, bewoog ik mij in zijne woning 

 als in de ouderlijke. Zijne apotheek was mijn tehuis even 

 goed als zijne woning. Al spelende was ik bekend geworden 

 met wat de apotheek bevatte, en zelfs min of meer met de 

 receptuur. Brachet was ongehuwd en hield van mg alsof 

 ik zijn kind was, maar van eenige wetenschappelijke oplei- 

 ding door hem kon geen sprake zijn. 



Brachet gaf mijn ouders in overweging mij te doen 

 opleiden tot apotheker, en opende daarbij het vooruitzicht 

 dat ik eenmaal, hij was een grijsaard van diep in de zestig, 

 als opvolger in zijne trouwens zeer weinig beklante zaak zou 

 kunnen optreden. 



Er werd dan ook besloten dat ik apotheker zou worden, 

 en ik herinner mij dat het besluit mij hoogst welkom was, 

 omdat het mij bevrijdde van de keuze van eenig ambacht. 



Hiermede was de teerling van mijne verdere lotsbestem- 

 mmg geworpen. 



