( 47 ) 



op het hooger onderwijs, die haar oplossing in de Leidsche 

 hoogeschool ten gevolge had. Een uitnoodiging van den mi- 

 nister Thorbecke mij met het hoogleeraarambt in het In- 

 disch staatsrecht bij die instelling te belasten, meende ik te 

 moeten afwijzen, evenals ik zulks vroeger reeds had gedaan 

 ten opzichte van een leerstoel in de geologie en mineralogie 

 te Delft. De leervakken lagen te zeer buiten de hoofrichting 

 mijner studiën en bovendien ontbrak de neiging, nog weder 

 als leeraar, in welk vak ook, op te treden. 



Ofschoon ik in den regel geen roeping gevoelde mij op 

 staatkundig terrein te bewegen, was er toch nu en dan aan- 

 leiding geweest tot niet geheele onthouding. Zoo had ik in 

 mijn »Reis door de Minahassa en den Molukschen Archipel" 

 een niet geringe ruimte gewijd aan beschouwingen over wen- 

 schelijke hervormingen in de Molukken, hervormingen die 

 sedert voor een groot deel zijn tot stand gekomen. 



Te Leiden had men bij mij aangedrongen op een aannemen 

 eener candidatuur voor de Tweede Kamer der Staten-Gene- 

 raal tegenover een aftredend lid der conservatieve party, en 

 ware de liberale partij daar machtiger geweest, dan zou ik 

 toen nog eene verkiezing hebben aanvaard, hoe weinig aan- 

 lokkelijks zij ook voor mij zou hebben gehad. 



Weldra echter volgde een andere aandrang:. 



Van Hoëvell, benoemd tot Lid van den Raad van State, 

 meende de redactie van het Tijdschrift voor Nederlandsch 

 Indië te moeten neerleggen. Dat tijdschrift had toen reeds 

 meer dan het vierde eener eeuw bestaan. Li Indië had het 

 den aanstoot gegeven tot een verhoogd intellectueel en we- 

 tenschappelijk leven. In Nederland overgeplant was het krach- 

 tig opgetreden voor de belangen van Nederlandsch Indië, en 

 had niet minder krachtig bijgedragen tot de wijziging van 

 koloniale staatkunde in een vrijgevigen zin. De liberale partij 

 wenschte het tijdschrift in stand te houden, en haar hoofden, 

 vooral Van Hoëvell en Thorbecke, drongen er bij mij op aan, 

 de verdere leiding van het Tijdschrift op mij te nemen. 



Na lang aarzelen besloot ik mij met de leiding te belasten, 

 doch niet dan na bekomen toezegging van ruime medewerking. 



