( 51 ) 



aan de werkzaamheden van het toen in de hofstad bloeiend 

 Indisch Genootschap, waarin ik dikwerf ter bespreking der 

 Indische belangen was opgetreden, en in welks bestuur ik 

 sedert jaren zitting had, nam ik minder levendig deel. 



Meer resultaat en meer voldoening had ik my voorgespie- 

 geld van de betrekkingen die ik bekleedde by een paar in- 

 stellingen van wetenschappelijken aard. 



Het Koninklijk zoölogisch botanisch genootschap te 'sGra- 

 venhage was nog in de eerste jaren, de moeilijkste, van zijn 

 bestaan. Het had te worstelen met geldelijke moeilijkheden 

 en de onthouding of bedekte tegenwerking der aristocratie, 

 welker gezellig samenzijn in eene zelfde ruimte, den dieren- 

 tuin van het genootschap, met den middenstand toen nog 

 volstrekt niet lag in haar zeden. Tot voorzitter van het ge- 

 nootschap gekozen, was het mijn streven het in populariteit 

 te doen winnen, maar tevens ook het den wetenschappelijken 

 naam, dien het zich gegeven had, te doen waardig maken. 

 Bouwstoffen voor wetenschappelijk dierkundig en plantenkun- 

 dig onderzoek waren in ruime mate aanwezig. De reeds aan- 

 wezige verzamelingen konden tot kern dienen van een museum, 

 en door dat museum kon, met het oog op de ontoereikende 

 middelen voor het onderhouden van eene diergaarde op den 

 voet der groote Europeesche dierentuinen, de belangrijkheid 

 der instelling aanmerkelijk worden verhoogd, in afwachting 

 dat de middelen zouden aanwezig zijn om ook de diergaarde 

 belangrijk uit te breiden. Bovendien was de directeur van 

 het genootschap een man van wetenschappelijken aanleg en 

 zelf in de wetenschap niet geheel onbekend. Het geheele 

 bestuur van het genootschap werkte in dien geest mede, doch 

 alle wetenschappelijke bemoeiingen stuitten af op onwil en on- 

 regelmatig beheer van den directeur. Toen ik na eenige jaren 

 de ervaring had opgedaan dat aan ontwikkeling van het ge- 

 nootschap in wetenschappelijke richting in den bestaanden 

 toestand niet verder te denken viel, meende ik als president 

 te moeten aftreden, weinig geneigd als' ik was, de leiding te 

 blijven op mij nemen van eene instelling die slechts beoogde 



de bevordering van maatschappelijke genoegens, zonder meer. 



4* 



