( 3) 



schijnen, dat een oudere vriend hem den raad gaf zich als 

 zanger aan het tooneel te verbinden. Hij volgde dien raad 

 op en leidde van 1825 — 30 een kunstenaarsleven, met het 

 eigenaardig lief en leed daaraan verbonden. Het verdient op- 

 merking, dat de bewijzen van literarische studiën gedurende 

 die jaren ons in zijne dagboeken en kleinere opstellen tel- 

 kens te gemoet treden. 



In den zomer van 1830 vatte Hoffmann het plan op om 

 in de Nederlanden zijn geluk te beproeven. In Juli bevond 

 hij zich te Antwerpen, waar hij met opgetogenheid de mees- 

 terstukken van Rubens penseel bewonderde en vergelijkingen 

 maakte tusschen de Lieve- Vrouwenkerk en den hem welbe- 

 kenden dom te Straatsburg. Daar ter stede, op den 17'^^'^ 

 derzelfde maand, was het dat eene gebeurtenis plaats greep 

 die het keerpunt in zgn leven heeft uitgemaakt. Op den 

 avond van dien dag in een hotel gekomen, hoort hij aan 

 een der tafeltjes in de zaal een jongen man Duitsch spreken, 

 afgewisseld met Fransch, Holland sch en Maleisch. Aan den 

 tongval van den vreemdeling, die, zooals uit het gesprek 

 bleek, eenige jaren in 't Oosten en wel in Japan, moest ge- 

 leefd hebben, herkende Hoffmann een landsman uit zijne 

 eigene streek, en terstond rees de gedachte in hem op, of 

 dat niet Dr, v. Siebold uit Würzburg zou kunnen zijn. Hij 

 waagt het tot den vreemdeling de vraag te richten : »Da Sie 

 in Japan waren, kennen Sie wohl auch Dr. v. Siebold?" 

 »Der bin ich selbsf', klinkt op miuzamen toon het antwoord. 



De ontmoeting tusschen de twee stadgenooten legde den 

 grondslag voor verdere kennismaking en had tengevolge, dat 

 Hoffmann eenige dagen later, den 23sten J^\{^ het kunste- 

 naarsleven voor goed vaarwel zei. Na nog ruim eene maand 

 met V. Siebold in de zuidelijke Nederlanden gebleven te zijn, 

 nam hij op 14 Sept. den tocht naar Rotterdam aan. In den 

 loop van October vestigde hg zich te Leiden, waar hij, zoo- 

 als wij alle weten, de taak zou vinden waaraan hij zich met 

 onbezweken ijver, taaie volharding en edele zelfverloochening 

 gedurende schier eene halve eeuw wijden zou. 



Dr. V. Slebold had in zijn gevolg een kundigen Ohinee- 



1* 



