( 16 ) 



1824) hoogleeraar geweest in de medisclie faculteit (tot 1815), 

 en later in de philosopkische faculteit, belast met het onder- 

 wijs in de chemie en vele andere vakken (pharmacie, mate- 

 ries medica, historia simplicium en zelfs de historia naturalis). 

 Hij had een klein laboratorium in de gebouwen van den 

 hortus academicus. Hem was opgevolgd Sijbrand Stiiatingh, 

 (1824 — 1841), een man van veel vernuft en groote werk- 

 zaamheid, die zich van zijne vroege jeugd, grootendeels als 

 autodidakt, aan de chemie had gewijd, en tot een geoefend 

 experimentator gevormd. Bemiddeld zijnde, besteedde hij veel 

 aan zijn laboratorium, dat hij in den tuin achter zijne woning 

 had ingericht. Het bestond uit 2 kamers; de eene was ook 

 auditorium en bevatte eenige banken voor de toehoorders (van 

 het eigenlijke laboratorium door een hek gescheiden), en 

 verder een hoogen en wijden schoorsteen, waaronder de 

 fornuizen en destilleerketel zich bevonden, en uitdampingen 

 en andere chemische operatiën moesten geschieden. In de 

 tweede kamer werden de fijnere werktuigen en de praepara- 

 ten geborgen, maar de gelegenheid om te werken was daar 

 niet groot, omdat er een aftrek voor dampen ontbrak. Op 

 die wijze waren toen nog de meeste laboratoria ingericht; 

 dat te Utrecht was niet beter. De lessen, naar een handboek 

 gegeven, werden slechts nu en dan door proefnemingen opge- 

 helderd. Op den Saturdag-namiddag kwamen eenige pharma- 

 ceuten zich oefenen. De medici en philosophen onder de stu- 

 denten namen daaraan geen deel. Het laboratorium diende 

 overigens tot de proefnemingen van den hoogleeraar, voor 

 zijne collegies, lezingen of voor eigen onderzoek. Slechts enkelen, 

 die zich tot de chemie bijzonder voelden aangetrokken (zoo- 

 als de apotheker C. H. van Ankum en dr. Verver, later 

 VAN Kerckhoff's opvolgcr te Maastricht), vonden gelegenheid 

 zich praktisch eenigszins te vormen, door den hoogleeraar in 

 zijne proefnemingen bij te staan, of zelven enkele bereidingen en 

 analysen te beproeven. Van een onderwijs-laboratorium was 

 evenmin sprake als aan de andere hoogescholen van ons land — 

 dus ook niet van een stelselmatig onderwys in qualitatieve 



