(23) 



dogmata der nieuwere clieinie uitwerkte. Deze aanteekenin- 

 gen, waarbij nog gevoegd kunnen worden zijne beide oratiën 

 (by zijne aftreding als rector magnificus te Groningen 1857 

 en bij zijne intreding te Utrecht in 1868) houden als bet ware 

 gelijken tred met de groote omwentelingen in de theoretische 

 chemie, en geven het beste bewijs, hoe hij daarvan kennis 

 nam en ze verwerkte; hoe hy behoefte had, nieuwe gezichts- 

 punten te geven en te wijzen op de gevolgtrekkingen, ook 

 met betrekking tot nieuwe onderzoekingen, waartoe zij aan- 

 leiding gaven. 



Zijn eerste stukje (1856) handelt over de betrekkingen 

 tusschen de reeksen der organische radikalen; hij betoogt 

 dat men verder moet gaan dan Gerhardt en het bestaan 

 aannemen van meerdere reeksen dan deze had gedaan (7). 



Toen Ejekulé in zijn beroemd leerboek (1859 — 1861) de 

 organische verbindingen om drie groepen van koolwater- 

 stoffen had heengeschaard, stelde van Ejerckhopï' (8) eene 

 dergelijke uitbreiding voor en gaf eene veel algemeenere 

 beschouwing, zoodanig dat hg op grond van de verbindings- 

 waarde van elk atoom alle koolwaterstoffen en alle daarvan 

 afgeleide zuurstof houdende verbindingen in een kubus kon 

 rangschikken, waarop de richtingen tevens het genetisch ver- 

 band aanwezen. 



Toen vervolgens Kekule en anderen (Butlerow, Erlen- 

 Meijer) de -leer der valentie verder hadden uitgewerkt, en 

 Eekulé (in 1864) alle chemische verbindingen, waarb^ h^ 

 de atoomaaneenschakeling niet vermocht toe te passen, naar 

 de klasse der moleculaire verbindingen had verwezen, gaf 

 VAN Kerckhofp in 1865 eene beschouwing, waarin hij de 

 quaestie van chemische verbinding en ontleding van die der 

 valentie en der verzadiging trachtte los te maken, om die op 

 het gebied van het behoud van arbeidsvermogen over te 

 brengen. Zijn laatste arbeid (Januari 1873) sluit zich daarbij 

 aan. Toen de strijdige dogmata der veranderlijke en onver- 

 anderl^ke valentie begonnen te verzwakken, en de bezwaren 

 tegen die leeringen zich meer en meer deden gevoelen, trachtte 



