( 74 ) 



gel op de bekende bijeenkomsten 's Zondags voormiddags na 

 kerktijd; het minst bij Kist. Toch trokken de studiën van 

 dezen laatste hem het meest aan; toch heeft hij altijd dank- 

 baar erkend, wat hij op kerkhistorisch en archaeologisch 

 gebied aan hem was verschuldigd; toch heeft hij nooit ver- 

 geten, hoe Kist zijne leerlingen naar de bronnen, en altijd 

 weer naar de bronnen dreef; en in zijne studeerkamer hing 

 steeds op eene plaats, waar het vanzelf in de oogen moest 

 vallen, het groot lithographisch portret van Kist. 



Ik hoop, mijne Heeren, dat het mij gelukt moge zijn, 

 u een weinig in te leiden in de wordingsgeschiedenis van 

 den man, dien wij allen hebben hooggeacht, ik mag wel 

 zeggen liefgehad. Toch ontbreekt er iets aan, dat wegens 

 de latere richting van zijnen geest thans niet door ieder 

 zou worden opgemerkt, maar dat in de dagen, waarvan ik 

 spreek, terstond in het oog zou zijn gevallen. Aan de Aca- 

 demie stond Moll bij allen bekend als een goed musicus, 

 bij velen ook als een poëet. Waren deze trekken toevallig 

 en snel voorbijgaande geweest, ik zou er niet van gewagen, 

 maar zij behoorden tot zijn wezen. Zij zijn dan ook nooit 

 geheel verdwenen, al merkte men ze later niet op, toen de 

 wetenschaj^pelijke gelaatsplooien zoozeer de overhand hadden 

 gekregen, dat de aandacht terstond daarop viel. 



Straks hoorden wij hem spreken van de hem zoo dierbare 

 muziek. Eenige oogenblikken vroeger zagen wij hem onder 

 den invloed van den dichter Van Groningen. Thans zij er 

 bijgevoegd, dat Dordrecht in de jaren zijner wording alles 

 in zich vereenigde, wat een jongeling, die eenigen aanleg 

 voor dicht- en toonkunst bezat, met zekere bezieling voor 

 beiden vervullen kon. Om dit duidelijk te maken, weet ik 

 niet beter te doen, dan de woorden van den overledene 

 zelven aan te halen, waarin hij ten j are 1864, bij gelegenheid 

 van zijn levensbericht van Van Groningen i), de Dordtsche toe- 



') Levensherigten van de Macdschappij der Nederlandsche Letterkunde, 

 Leid. 1864, blz. 141—159. 



