( 77 ) 



lijk uiet verontrusten over hun tijdelijk dwepen, indien het 

 betrekking had op een grc ot man. 



Was Moll in zijn studententijd niet slechts een vriend, 

 maar ook een beoefenaar van de poëzie, niet minder was hij 

 het van de muziek. Op haar gebied had hij zich trouwens 

 reeds vroeger bewogen aan de hand van zijn vader, die ver- 

 schillende instrumenten bespeelde, en vooral onder leiding van 

 zijn degelijken leermeester, den reeds genoemden blinden or- 

 ganist Leemschot. Ouder dezen had hij zich uiet alleen in 

 de gewone practijk, maar ook in de theorie der toonkunst 

 geoefend. De harmonieleer was hem niet vreemd; de ge- 

 heimen van het contrapunt waren hem op genoegzame wijze 

 ontsluierd. Om kort te gaan, de student Moll speelde piano, 

 en zong, en componeerde liederen, ja gansche cantaten i). 

 Als nagalm van Lamartine's woord »Les plus doux chauts 

 sont des soupirs" verscheen van hem bij den muziekhande- 

 laar Dony te Leiden een Wals, die niet lang daarna door 

 tusschenkomst van ons medelid Leemans te Londen bij Shade 

 werd herdrukt, en in zijne nalatenschap is nog de koperen 

 plaat, waarop zijn thans zeldzaam lied is gesneden: »Beij 

 dem Grabe meines Vaters. Gedicht von Math: Claudius. 

 Musik von W. Moll. Th: Stud. Leiden bei F. L. Dony. 1833", 

 Ik heb het hem nog vele jaren daarna op de onvergetelijke 

 Zondag-avonden, die ik in menigte bij hem doorbracht, meer- 

 malen hooren zingen. Hij had eene schoone basstem. Dat 

 eenvoudig maar roerend »Friede seij um diesen Grabstein 

 her", ik hoor het nog. Misschien zong hij het ook nooit 

 zoo goed als sinds 1853, toen hij zijn eigen vader begraven 

 had 2). 



*) Veelal op door liemzelveu vervaardigde woorden. Zoo bijv. „De 

 jongeling te Naïn" en „Ariadne op Naxos", compositiën, die door de 

 tijdgenooten nog geenszins zijn vergeten. 



') Moll's vader stierf 5 Juni 18.53, tusschen de twee en drie en ze- 

 ventig jaar oud. Zijne moeder was reeds den SOsten Mei 1847 over- 

 leden. 



