( 78 ) 



Intussclien, met wetenscliap en kunst alleen wordt men 

 nog geen waar evangeliedienaar en geen goed kerkgescliied- 

 schrijver. Daar is ook reine zedelijkheid en innige vroom- 

 heid voor noodig. Hoe was het in dit opzicht met den 

 jongen Moll gesteld? Laten zijne tijdgenooten, zijne vrien- 

 den, bovenal de meest intiemen onder hen, hiervan getuigen ! 

 Hunne hoogachting voor den voormaligen medestudent is 

 juist daarom altijd zoo groot geweest, omdat zij wisten, dat 

 zijn leven ook in de gevaarlijkste jaren nooit door iets onreins 

 werd bezoedeld, en slechts ademde voor alles, wat goed en 

 schoon is en liefelijk luidt. Thans nog, na zoovele jaren, 

 spreken zy met ingenomenheid over zijn beminnelijk karak- 

 ter, zijne groote mate van zelfstandigheid, zijn meer dan ge- 

 wonen mannelijken ernst, zijne ongeschonden braafheid. Wat 

 mij aangaat, ik ben getroffen geworden door zijne brieven 

 uit deze en volgende jaren, die zijne twee innigste vrienden 

 met eene vrijgevigheid, waarvoor ik hun dankzeg, mij als 

 bron voor dit levensbericht ten gebruike hebben afgestaan. 

 Over die brieven ligt een waas van heiligen geest. Eu wat 

 mij het meest daarin trof? Op het gebied van wetenschap 

 en kunst zag ik hem alleugskens worden, maar op dat van 

 braafheid en vroomheid alleen zichzelven gelijk blijven. Want 

 even braaf en vroom als in den laatsten, is hij reeds in den 

 eersten, of liever, in allen is hij het evenzeer. 



Ik gevoel het, hier zijn wij in het binnenste des heilig- 

 doms, en indien het een ander dan een evangeliedienaar 

 of een kerkhistoricus gold, ik zou er niet over spreken. 

 Thans evenwel acht ik mij verplicht, ook iets van zijn innigst 

 zieleleven te verhalen. Ik stap daartoe in tijdsorde heen 

 over zijn examen voor het Provinciaal Kerkbestuur van 

 Noord-Holland, dat den 3den Augustus 1836 plaats had en 

 de examinatoren schier in verrukking bracht ; ik maak slechts 

 even melding van de voorgenomen maar niet voltooide dis- 

 sertatie over »Ambrosius, als verdediger van de Christelijke 

 Kerk tegen het Heidendom en de Ketters van zijne dagen", 

 die in de laatste maanden van 1836 en de eerste van '37 



