( 79 ) 



in den maak was i); ik noem van zijn }3eroep naar de 

 Vuursche op 22 Mei van laatstgenoemd jaar slechts den 

 datum, en neem een gedeelte over uit een brief, dien hij 

 naar aanleiding van dat beroep schreef aan zijn vriend 

 Berns. 



»Ik liad alle moeite aangewend", zoo leest men daar, » om 

 zoo langzamerhand de gedachte aan dat lieve plekje uit mijn 

 hoofd te werken; het begon mij reeds tamelijk te gelukken. 

 Ik wist dat op Maandag de keuze gedaan was, en daar ik 

 Dingsdag noch Woensdag iets hoorde, dacht ik: een ander 

 zal het geluk hebben, en ik troostte mij door het denk- 

 beeld, dat een ander het meer waardig zou zijn ; ik begon 

 ook reeds te onderzoeken, waartoe deze teleurstelling zoude 

 moeten dienen, welke leering voor hart en wandel ik er uit 

 trekken mogt . . . En zie ! op den morgen dat ik mij voor- 

 nam om mij weder geheel aan mijne studie te gaan over- 

 geven, om het lange wachten naar eene bestemming minder 

 onaangenaam te maken ^), daar komt de brief. Eenparig 

 zijn de stemmen van Gemeente en Kerkeraad; de algemeene 

 wensch is naar mij ! Is dat nu een menschelijk werk ? en 

 niemand heeft bijzonder voor mij gewerkt, terwijl het voor 

 velen geschiedde. Waarlijk het was eene gegronde gedachte, 

 toen ik (zooals ik u meen gezegd te hebben), nadat ik van 

 den preekstoel onder de leden des Kerkeraads kwam, tot 

 mijzelven zeide: »deze mannen kunnen het mij niet doen, 

 verwacht het besluit des Heeren!" En nu, God heeft mij 

 weldadigheid bewezen, en wie zal mij kracht geven om Hem 

 zijner liefde waardig te loven?" 



1) Moll is verhinderd geworden, het doctoraat in de Theologie op 

 de gewone wijze te verwerven. Bij bnlle van 8 Mei 1847 werd het 

 hem door de Leidsche Acadeiaie „honoris causa" verleend. 



^) Er was destijds in de Ned. Herv. kerk een zóó groote over- 

 vloed van proponenten, dat het reeds een geluk werd geacht, hier of 

 daar eene preekbeurt op beroep te verkrijgen. En zelfs daarin slaagde 

 Moll niet naar wensch, 



